Οι παγανιστικές ρίζες της τριαδικότητας

Οι παγανιστικές ρίζες της τριαδικότητας

Demis Megas·Sunday, September 11, 2016

Οι παγανιστικές ρίζες της τριαδικότητας – Η μυστηριακή θρησκεία της Βαβυλώνας

Το δόγμα της τριαδικότητας του Θεού υποστηρίζει ότι ο Θεός αν και είναι ένας, αποτελείται από τρία πρόσωπα – υποστάσεις, τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα. Στη μελέτη αυτή θα ασχοληθούμε με δύο τρόπους κατανόησης της τριαδικότητας του Θεού. Υπάρχει η ορθόδοξη εκδοχή που υποστηρίζεται από τη ρωμαιοκαθολική, την ορθόδοξη, την αγγλικανική εκκλησία κ.α. Σύμφωνα με την ορθόδοξη εκδοχή ο Υιός λέγεται ότι γεννήθηκε αιωνίως από τον Πατέρα το δε Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται (από τον Πατέρα σύμφωνα με τους ορθοδόξους – από τον Πατέρα και Υιό σύμφωνα με τους καθολικούς). Δυστυχώς το δόγμα αυτό υπερβαίνει τα όσα αποκαλύπτονται μέσα από τις Γραφές και διδάσκει ότι τα τρία πρόσωπα της αγίας τριάδας συνυπάρχουν συνεχώς, είναι αδιαχώριστα (αδιαίρετος Τριάς) και μοιράζονται την ίδια ουσία του ενός Θεού (ομοούσιος Τριάς). Για το λόγο αυτό ο Θεός, γι αυτούς, ονομάζεται τριαδικός Θεός. Όπως προαναφέρθηκε η διδασκαλία αυτή δεν υπάρχει πουθενά στις Γραφές και όπως θα δούμε έρχεται σε ρήξη με το ευαγγέλιο. 

Είναι ιστορικά εξακριβωμένο ότι η πλειονότητα των ειδωλολατρικών θρησκειών πίστευαν σε μια τριάδα. Πολλές από αυτές πιστεύουν σε αυτή ακόμα και σήμερα. Στην Αίγυπτο, για παράδειγμα, συναντούμε τον Όσιρη (πατέρας) την Ίσιδα (μητέρα) και τον Όρο (υιός). Αν και υπήρχαν τα τρία αυτά πρόσωπα – θεότητες ο θεός που τις συνέκλινε ήταν ο θεός ήλιος. Στον Ινδουισμό έχουμε τον Βράχμα, τον Βίσνου και τον Σίβα οι οποίοι απαρτίζουν την ινδουιστική τριάδα η οποία ονομάζεται Τριμούρτι – ο ένας ή το όλον με τρείς μορφές. Στη Νέα Ζηλανδία η φυλή των Μαορί έχουν τη δικιά τους τριάδα, τους Ταράνγκα, Μάουι και Τίκι-τίκι. Στον Ζωροαστρισμό, ο Ζωροάστρης έθεσε επικεφαλής της ουράνιας ιεραρχίας τον Αούρα Μάζντα, τον Αριμάν και τον Μίθρα. Τα χαρακτηριστικά των περισσοτέρων ειδωλολατρικών τριάδων είναι τα εξής:

1.Ο τριαδικός θεός αποτελείται από τρία όντα.

2.Ο ένας είναι ο πατέρας, ο άλλος η μητέρα και ο τρίτος είναι ο υιός.

3.Ο υιός είναι συνήθως και σύζυγος της μητέρας. (π.χ. ο Ορος σε σχέση με την Ίσιδα)

4.Ο υιός είναι η ενσάρκωση του πατέρα.

5.Και οι τρεις λατρεύονται ως θεοί.

6.Πολλές φορές οι τρεις αυτοί ονομάζονται ως «ένας θεός» - ένας θεός με τρεις μορφές ή τρεις σε έναν.

7.Πολλές φορές ο πατέρας δεν αναφέρεται. Αντ’ αυτού λατρεύεται η μητέρα και ο υιός. (π.χ. μια μητέρα βρεφοκρατούσα)

8.Μερικές φορές η ειδωλολατρική τριάδα εμφανίζεται ως ένας θεός παρουσιαζόμενος με τρία κεφάλια, έχοντας αναλάβει να εκτελέσει τρεις ρόλους.

9.Άλλες φορές ο ένας θεός απεικονίζεται με ένα κεφάλι και τρία πρόσωπα.

10.Σε ορισμένες θρησκείες το τρίτο πρόσωπο της Τριάδος θεωρείται κακό - καταστροφέας.

11.Στις θρησκείες αυτές το 1ο πρόσωπο είναι ο δημιουργός, το 2ο πρόσωπο είναι ο συντηρητής και το 3ο πρόσωπο είναι ο καταστροφέας.

Από που όμως ξεκίνησε αυτό το πρότυπο, της λατρείας του ενός θεού με τρία διαφορετικά πρόσωπα; Το βιβλίο της Αποκάλυψης χρησιμοποιεί τον όρο “Βαβυλώνα” για να μας δείξει τα μαθήματα που πρέπει να πάρουμε από την αρχαία Βαβέλ - Βαβυλώνα. Θα θυμάστε την ιστορία μετά τον κατακλυσμό. Μια ομάδα ανθρώπων, οδηγούμενοι από έναν άνθρωπο που ονομαζόταν Νεβρώδ, δεν ήταν ευτυχείς να ζουν στα βουνά και αποφάσισαν να πάνε ανατολικά και βρήκαν μια πεδιάδα που λεγόταν Σένααρ και αποφάσισαν να χτίσουν εκεί μια πόλη και μέσα σε αυτήν ένα πύργο και να αποκτήσουν έτσι ένα μεγάλο όνομα για τους εαυτούς τους. Η πόλη λεγόταν Βαβέλ ή Βαβυλώνα και φυσικά η ιστορία του πύργου της είναι πολύ γνωστή. Ο άνθρωπος αυτός, ο Νεβρώδ, του οποίου το όνομα σημαίνει επανάσταση, οδηγούσε μια επανάσταση ενάντια στον αληθινό Θεό του ουρανού. Η επανάσταση αυτή αφορούσε και ένα ψεύτικο σύστημα λατρείας. Και ο Θεός δεν συμφώνησε να γίνει κάτι τέτοιο και έτσι έστειλε τον άγγελό Του και μπέρδεψε τις γλώσσες και ο πύργος καταστράφηκε. Ο Νεβρώδ για να επιτύχει το εγχείρημά του, βοηθήθηκε από τη γυναίκα του.

Η γυναίκα του ονομαζόταν Σεμίραμις. Άλλοι λαοί την αποκαλούσαν με διαφορετικό όνομα.

Η ιστορία της παλαιάς Βαβυλώνας μας αποκαλύπτει ένα πολύ ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της λατρείας που επικρατούσε την εποχή εκείνη. Στο βιβλίο 'Οι 2 Βαβυλώνες' του Alexander Hislop αναφέρονται τα εξής:

"Ο πύργος της Βαβέλ ήταν στην πραγματικότητα λατρεία προς τον σατανά με τη μορφή της φωτιάς, του ήλιου και του φιδιού. (3 μορφές). Όμως λατρεία προς τον σατανά δεν μπορούσε να αποδοθεί ανοιχτά επειδή πολλοί πίστευαν στον αληθινό Θεό του Νώε. Για το λόγο αυτό μια θρησκεία - μυστήριο ξεκίνησε στη Βαβέλ μέσω της οποίας ο σατανάς μπορούσε να λατρεύεται μυστικά."

Αυτά συνέβαιναν στη Βαβυλώνα. Υπήρχε μια μυστηριακή θρησκεία μέσω της οποίας λατρευόταν ο σατανάς με τρόπο μυστικό. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στις έσχατες ημέρες. Ο σατανάς μεταχειρίζεται την απάτη και τα μυστήρια για να πλανήσει τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι λατρεύουν τον αληθινό Θεό ενώ στην πραγματικότητα λατρεύουν εκείνον. Ο Νεβρώδ μετά την εγκαθίδρυση της λατρείας του σατανά μέσω του μυστηριακού συστήματός του, πέθανε.

Μετά το θάνατό του, η γυναίκα του, προώθησε την ιδέα που αυτός άρχισε. Είπε ότι όταν ο σύζυγός της πέθανε πήγε στον ήλιο και έτσι ο ήλιος έγινε σύμβολο του Νεβρώδ. Οι άνθρωποι αυτοί λατρεύονταν επειδή αντιπροσώπευαν τον θεό που λάτρευαν και έτσι ο ήλιος έγινε σύμβολο της λατρείας του Νεβρώδ που αντιπροσώπευε τον σατανά. Μετά από αυτά η γυναίκα του, η Σεμίραμις, έμεινε έγκυος. Πως όμως έμεινε έγκυος αφού ο σύζυγός της ήταν νεκρός;

Η ίδια είπε ότι μια αχτίδα από τον ήλιο ήρθε πάνω της και έτσι το παιδί αυτό ήταν ο Νεβρώδ που επέστρεφε ή αλλιώς ήταν η μετεμψύχωση του θεού ήλιου. Όταν γεννήθηκε το παιδί ονομάστηκε Θαμμούζ, ο οποίος επίσης αναφέρεται στην Αγ. Γραφή.

Αυτοί οι τρεις, ο Νεβρώδ, η Σεμίραμις και ο Θαμμούζ λατρεύονταν ως η προσωποποίηση του θεού ήλιου, μέσω αυτής της μυστηριακής θρησκείας που δεν ήταν τίποτε άλλο από λατρεία του σατανά.

Αυτό μας επιβεβαιώνει και η ιστορία, καθώς διαβάζουμε στο ίδιο βιβλίο:

"Οι ρίζες της αγίας τριάδας βρίσκονται στην αρχαία Βαβυλώνα με τον Νεβρώδ, τον Θαμμούζ και την Σεμίραμις. Η Σεμίραμις απαιτούσε να λατρεύουν τον άντρα της, τον υιό της αλλά και την ίδια. Ισχυριζόταν ότι ο υιός της ήταν και πατέρας και υιός (αυτός που πήγε επάνω, ο ίδιος επέστρεψε). Ναι ήταν ο 'θεός πατέρας' και ο 'θεός υιός' - ήταν μια ακατανόητη θεϊκή τριάδα"

Η ιστορία μας διδάσκει ότι το πρότυπο του τριαδικού αυτό έχει τις ρίζες του πίσω στη Βαβυλώνα. Φυσικά αυτό δεν άρεσε στον Θεό. Ο Θεός διέκοψε τις εργασίες και διασκόρπισε τους ανθρώπους αυτούς αλλάζοντας τις γλώσσες τους. Ο Θεός είδε ότι αν άφηνε αυτό το σύστημα να πάρει την εξουσία, θα έλεγχε όλο τον κόσμο. Θα εξελισσόταν σε μια παγκόσμια κυβέρνηση με κεντρικό έλεγχο από τον πύργο της Βαβέλ. Ο Θεός είδε ότι αυτό θα εξαφάνιζε την αλήθεια Του και έτσι παρενέβη για το καλό όλης της ανθρωπότητας. Όταν όμως ο Θεός παρενέβη, βλέπουμε ότι κάτι συνέβη σε όλους τους ανθρώπους που διασκορπίστηκαν.

Η λατρεία του σατανά ή λατρεία του ηλίου που ξεκίνησε στη Βαβυλώνα αντιπροσωπευόταν από τους ιδρυτές αυτής της θρησκείας, τον Νεβρώδ τη γυναίκα του και τον υιό που ήρθε αργότερα.

Αυτή η πρώτη τριάδα, η λατρεία των τριών προσώπων βλέπουμε ότι συνεχίζεται σε όλες τις παραδόσεις των λαών που διασκορπίστηκαν μετά τη Βαβέλ. Η τριάδα της Βαβέλ ήταν ο Νεβρώδ ο Θαμμούζ και η Σεμίραμις. Καθώς οι γλώσσες άλλαξαν βρίσκουμε κάτι πολύ ενδιαφέρον να προκύπτει. Το ίδιο πρότυπο, οι ίδιες έννοιες και αρχές που υπήρχαν στη Βαβυλώνα ταξίδεψαν με τους διάφορους λαούς, πήραν όμως διαφορετικά ονόματα διότι πλέον οι άνθρωποι μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες. Για παράδειγμα, όπως προαναφέραμε, στην Αίγυπτο η λατρεία εστιαζόταν σε μια τριάδα, τους Όσιρη, Όρο και Ίσιδα.

Ο κοινός παρονομαστής όλων των ειδωλολατρικών θρησκειών είναι ότι όλες άρχισαν στο ίδιο μέρος, στη Βαβυλώνα. Οι θεοί τους όμως είχαν διαφορετικά ονόματα διότι μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες.

Όταν πέθανε ο Νεβρώδ, η Σεμίραμις είπε ότι ο Νεβρώδ πήγε πάνω στον ήλιο.

Λόγω του ότι λάτρευαν τον θεό ήλιο, είδαν ο ηλιακός δίσκος ήταν ένα ταιριαστό σύμβολο του θεού τον οποίο λάτρευαν, του σατανά. Είδαν ότι λάμβαναν ζεστασιά, φως και ότι η ζωή εξαρτιόταν άμεσα από τον ήλιο και έτσι ο ηλιακός δίσκος έγινε το σημαντικότερο σύμβολο του θεού που λάτρευαν.

Θεωρούσαν ότι ήταν ο ευεργέτης τους. Παρατήρησαν επίσης ότι ο ήλιος, στον ουρανό, λάμβανε τρεις διακριτές θέσεις πράγμα που ταίριαζε με την πίστη τους διότι ήδη λάτρευαν τρία πρόσωπα. Το στοιχείο αυτό συμπεριελήφθη μέσα στη μυστηριακή τους θρησκεία, τη λατρεία του σατανά.

Η ιστορία το επιβεβαιώνει: "Η τριάδα έγινε ο πιο διαδεδομένος στον κόσμο αριθμός της θεότητας ... Η λατρεία του ηλίου είναι μια από τις αρχαιότερες μορφές θρησκείας και ο αρχαίος άνθρωπος κάποιες φορές διέκρινε μεταξύ του ανατέλλοντος, του μεσουρανούντος και του δύοντος ήλιου. Οι Αιγύπτιοι για παράδειγμα διαχώριζαν τον ηλιακό θεό σε τρεις θεότητες: Τον Όρο - ο ανατέλλων ήλιος, τον Ρα - ο μεσουρανών ήλιος και τον Όσιρη - ο δύων ήλιος" (Αιγυπτιακές θεότητες, New International Encyclopedia)

Και όλα άρχισαν στη Βαβυλώνα. Ο κάθε λαός διατήρησε τα ίδια πρότυπα, τους έδωσε όμως διαφορετικά ονόματα. Είναι πολύ σημαντικό να το θυμόμαστε αυτό. Τα ίδια πρότυπα που προήλθαν από τη Βαβυλώνα, ταξίδεψαν μέσα στα διάφορα έθιμα των λαών και έλαβαν διαφορετικά ονόματα. Μάλιστα οι διάφοροι λαοί, απεικόνισαν αυτά τα πιστεύω μέσω της τέχνης τους κι αυτό διότι ήταν μια κρυφή και μυστηριακή θρησκεία. Δεν γνώριζαν όλοι ποιος λατρευόταν στην πραγματικότητα. Δεν γνώριζαν όλοι ότι ο σατανάς ήταν αυτός που λατρευόταν. Οι δίσκοι που βλέπουμε πάνω ή πίσω από τα πρόσωπα, για παράδειγμα αιγυπτιακών θεοτήτων, δεν τοποθετούνταν εκεί για διακοσμητικούς λόγους. Αντιπροσώπευαν τον θεό που λάτρευαν. Τον θεό ήλιο ή αλλιώς σατανά σε τρεις διαφορετικές μορφές ή φάσεις: Είδαν ότι οι τρεις φάσεις του ήλιου, αποτελούσαν ένα ταιριαστό σύμβολο για τον θεό που λάτρευαν. Ήταν ο 3 σε 1 θεός. Και οι τρεις ήταν ο ήλιος. Είχαν όμως τρεις διαφορετικές φάσεις - θέσεις αν και ήταν όλοι ένα. Έγιναν γνωστοί ως ο θεός 3 σε 1. Παρατηρείστε ότι ενώνοντας τις τρεις φάσεις του ηλιακού θεού μαζί, προκύπτει μια εικόνα που αντιπροσωπεύει την πίστη τους:

Αυτή η εικόνα έγινε σύμβολο του ηλιακού θεού ο οποίος στην πραγματικότητα δεν είναι άλλος από τον σατανά που ήταν πίσω από τη λατρεία αυτή. Αυτό ήταν πολύ αποτελεσματικό γιατί το χρησιμοποίησαν για να κρύψουν την πραγματική τους θρησκεία. Αυτοί οι τεμνόμενοι δίσκοι είδαν ότι σχημάτιζαν αυτό το πολύ ενδιαφέρον ισόπλευρο τρίγωνο: Αν θυμάστε στο σχολείο, στη Γεωμετρία, το άθροισμα των γωνιών οποιουδήποτε τριγώνου είναι 180 μοίρες. Στο ισόπλευρο όμως τρίγωνο συμβαίνει κάτι αξιοσημείωτο. Κάθε πλευρά αντιπροσωπεύει και μία θέση του ήλιου. Διαπίστωσαν οι αρχαίοι ότι κάθε γωνία ενός ισόπλευρου τριγώνου ήταν ακριβώς 60

Οι ειδωλολάτρες αυτοί, χρησιμοποιούσαν αυτούς τους αριθμούς και αυτές τις εικόνες για να κρύψουν τη λατρεία που απέδιδαν στον σατανά. Επομένως η λατρεία του ήλιου ή αλλιώς η λατρεία του σατανά έγινε η λατρεία του αριθμού 666. Έγινε η θρησκεία του 666.

Κάποιοι άνθρωποι δεν θα γνώριζαν αυτόν τον αριθμό αν δεν αναφερόταν στην Αγ. Γραφή. Βλέπουμε εκεί ότι είναι ο αριθμός ενός συστήματος ανθρώπων. Η αρχαιολογία έχει βρει πολλές φορές αυτόν τον αριθμό σε ανασκαφές στη Βαβυλώνα. Είναι το σύστημα του 666.

Οι ειδωλολάτρες αρέσκονταν στο να συνδυάζουν τα διάφορα σύμβολά τους και να κρύβουν αυτά στα οποία πίστευαν ώστε αυτά να είναι γνωστά μόνο στους μυημένους. Η τομή των τριών αυτών δίσκων είναι γνωστή ως τραϊκουέτρα: γρήγορα διαπίστωσαν ότι οι τρεις δίσκοι θα μπορούσαν να αντικατασταθούν από την τομή τους,

Η τομή αυτή θα συνέχιζε να αντιπροσωπεύει τον θεό ήλιο που είναι 3 σε 1. Το απεικόνιζαν βάζοντας πάνω στην τομή και ένα κύκλο. Το σύμβολο αυτό το συναντάμε σε διάφορους πολιτισμούς και ειδωλολατρικές θρησκείες.

Το σύμβολο αυτό το συναντούμε και στη σημερινή εποχή. Ας δούμε μερικά παραδείγματα για να δούμε πως ο διάβολος το χρησιμοποιεί:

Μπορεί κανείς να το συναντήσει σε διάφορες μορφές, σε τοίχους, σε εκκλησίες, σε γλυπτά κλπ.

"Η τραϊκουέτρα είναι ένα σατανιστικό σύμβολο που έχει τις ρίζες του στον αποκρυφισμό. Πάντοτε ήταν συνυφασμένο με παγανιστικές διδασκαλίες, σατανιστικές πράξεις και με τη μαγεία. Η τραϊκουέτρα αποτελείται από τρία επικαλυπτόμενα εξάρια Το σύμβολο αυτό ήταν το αρχαίο σύμβολο της ειδωλολατρικής τριάδας (είδαμε ότι αυτό ξεκίνησε στη Βαβυλώνα). Το σύμβολο αυτό έγινε ευρέως γνωστό από τον σατανιστή ‘Αλιστερ Κρόουλι καθώς το χρησιμοποίησε για τη Βασιλική Αψίδα του 3ου βαθμού της Μασονικής Στοάς της Υόρκης."

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Η υπομονή των αγίων κατά τη διάρκεια της θλίψης.

 13 Και όταν ο δράκοντας είδε ότι ρίχτηκε στη γη, καταδίωξε τη γυναίκα, η οποία γέννησε το αρσενικό. 14 Και στη γυναίκα δόθηκαν δύο φτερούγες τού μεγάλου αετού, για να πετάει στην έρημο, στον τόπο της, όπου εκεί τρέφεται [για] καιρόν και καιρούς και μισόν καιρό, μακριά από το φίδι· 15 και το φίδι έρριξε από το στόμα του, πίσω από τη γυναίκα, νερό σαν ποταμό, για να κάνει να την παρασύρει ο ποταμός. 16 Και η γη βοήθησε τη γυναίκα, και η γη άνοιξε το στόμα της, και κατάπιε τον ποταμό, τον οποίο ο δράκοντας έρριξε από το στόμα του.
 17 Και ο δράκοντας οργίστηκε ενάντια στη γυναίκα, και πήγε να κάνει πόλεμο με τους υπόλοιπους από το σπέρμα της, που τηρούν τις εντολές τού Θεού και έχουν τη μαρτυρία τού Ιησού Χριστού.
Αποκ κεφ 12

Το Σάββατο

Το Σάββατο:

Πουθενά η Γραφή δε δίνει την εντολή να τηρηθεί οποιαδήποτε εβδοµαδιαία ηµέρα εκτός από το Σάββατο, ούτε διακηρύττει άλλη εβδοµαδιαία ηµέρα ευλογηµένη ή άγια. Ούτε η Καινή ∆ιαθήκη δείχνει ότι ο Θεός άλλαξε το Σάββατο µε µια άλλη οποιαδήποτε ηµέρα της εβδοµάδας.
Αντίθετα, η Γραφή αποκαλύπτει ότι η πρόθεση του Θεού ήταν ο λαό Του να φυλάττει το Σάββατο σε όλη την αιωνιότητα. «Ως οι νέοι ουρανοί και η νέα γη, τα οποία εγώ θέλω κάµει, θέλουσι διαµένει ενώπιόν µου, λέγει Κύριος, ούτω θέλει διαµένει το σπέρµα σας και το όνοµά σας. Και από νέας σελήνης έως άλλης, και από σαββάτου έως άλλου, θέλει έρχεσθαι πάσα σαρξ διά να προσκυνή ενώπιόν µου, λέγει Κύριος.» (Ησ. ξς΄22,23).


Η Έννοια του Σαββάτου.
Το Σάββατο έχει πλατιά σηµασία και είναι γεµάτη από βαθιά και πλούσια πνευµατικότητα.
1. Αέναη ανάµνηση της δηµιουργίας.
΄Οπως έχουµε δει, η θεµελιώδης σηµασία που οι ∆έκα Εντολές αποδίδουν στο Σάββατο είναι ότι αποτελεί αναµνηστικό της δηµιουργίας του κόσµου. (Έξ. κ΄11,12). Η εντολή να τηρούµε την έβδοµη ηµέρα ως το Σάββατο «συνδέεται αδιάσπαστα µε την πράξη της ∆ηµιουργίας, όντας το θέσπισµα του Σαββάτου και η εντολή της τήρησής του µια άµεση συνέπεια της πράξης της ∆ηµιουργίας. Επιπλέον, ολόκληρη η ανθρώπινη οικογένεια οφείλει την ύπαρξή της στη θεία πράξη της ∆ηµιουργίας που µε αυτόν τον τρόπο έχουµε την ανάµνηση. Συνεπώς, η υποχρέωση της συµµόρφωσης µε την εντολή του Σαββάτου ως αναµνηστικό της δηµιουργικής δύναµης του Θεού µεταβιβά- ζεται σε όλη την ανθρώπινη φυλή.»15

Γι'αυτό και είναι το Σάββατο «µια αέναη υποχρέωση ως αναµνηστικό που καθόρισε ο Θεός σε ανάµνηση της δηµιουργικής Του δραστηριότητας.»16

Εκείνοι που το φύλατταν ως αναµνηστικό της ∆ηµιουργίας, το έκαναν ως ευγνώµονη αναγνώριση «ότι ο Θεός είναι ο ∆ηµιουργός τους και ο δικαιωµατικά ανώτατος ΄Αρχοντάς τους, ότι αυτοί ήταν το έργο των χεριών Του και υποκείµενοι στην εξουσία Του. Έτσι, το θέσπισµα είχε καθαρά αναµνηστικό σκοπό, και αφορούσε όλη τη ανθρωπότητα. ∆εν υπήρχε τίποτε το ανεξήγητο σε αυτό, ούτε η εφαρµογή του περιοριζόταν σε έναν ιδιαίτερο λαό.»17
Και όσο συνεχίζουµε να λατρεύουµε το Θεό επειδή είναι ∆ηµιουργός µας, θα συνεχίσει και το Σάββατο να λειτουργεί ως σηµείο και αναµνηστικό της ∆ηµιουργίας.

2. Σύµβολο λύτρωσης.
΄Οταν ο Θεός ελευθέρωσε τον Ισραήλ από τη σκλαβιά της Αιγύπτου, το Σάββατο, το οποίο ήταν ήδη αναµνηστικό της ∆ηµιουργίας, έγινε και αναµνηστικό της απελευθέρωσης. (∆ευτ. ε΄15). Η πρόθεση του Κυρίου ήταν, η ανάπαυση του εβδοµαδιαίου Σαββάτου, αν ετη- ρείτο σωστά, θα απελευθέρωνε συνεχώς τον άνθρωπο από τη σκλαβιά µιας Αιγύπτου που δεν περιοριζόταν σε κάποια χώρα ή σε κάποιον αιώνα, αλλά που περιλάµβανε κάθε χώρα και κάθε εποχή. Οι άνθρωποι σήµερα χρειάζονται να διαφύγουν από τη σκλαβιά η οποία προέρχεται από την απληστία, από το κέρδος, από την ισχύ, από την κοινωνική ανισότητα, από την αµαρτία και από τον εγωισµό.»18
΄Οταν βλέπουµε το σταυρό, τότε η ανάπαυση του Σαββάτου ξεχωρίζει σαν ένα ειδικό σύµβολο της λύτρωσης. «Είναι το αναµνηστικό της εξόδου από τη σκλαβιά της αµαρτίας κάτω από την ηγεσία του Εµµανουήλ. Το µέγιστο φορτίο που φέρνουµε, είναι η ενοχή της ανυπακοής µας. Η ανάπαυση του Σαββάτου, θυµίζοντάς µας την ανάπαυση του Χριστού στον τάφο, την ανάπαυση της νίκης κατά της αµαρτίας, προσφέρει στο Χριστιανό µια απτή ευκαιρία να δεχθεί το Χριστό και να έχει την πείρα της συγχώρησής Του, της ειρήνης και της ανάπαυσης.»19

3. Σηµείο αγιασµού.

Το Σάββατο είναι σηµείο της µεταµορφώνουσας δύναµης του Θεού, ένα σηµείο αγιοσύνης και αγιασµού. Ο Κύριος διακήρυξε: «Προσέχετε να φυλάττητε τα σάββατά µου, διότι τούτο είναι σηµείον µεταξύ εµού και υµών, εις τας γενεάς υµών, διά να γνωρίζητε ότι εγώ είµαι Κύριος, ο αγιάζων υµάς.» (Έξ. λα΄13, Ιεζ. κ΄20). Γι'αυτό, το Σάββατο είναι επίσης σηµείο του Θεού ως Αγιαστού. Ως λα- ός που έχουµε αγιασθεί µε το αίµα του Χριστού (Εβρ. ιγ΄12), το Σάββατο είναι επίσης σηµείο ότι ο πιστός δέχεται το αίµα Του για την άφεση των αµαρτιών.
΄Οπως ο Θεός ξεχώρισε το Σάββατο για άγιο σκοπό, έτσι ξεχώρισε το λαό Του για άγιο σκοπό - για να είναι µάρτυρές Του. Η επικοινωνία τους µε Αυτόν εκείνη την ηµέρα, οδηγεί στην αγιότητα. Μαθαίνουν να εξαρτώνται όχι από τα δικά τους µέσα, αλλά από το Θεό που τους καθαγιάζει. «Η δύναµη που δηµιούργησε τα πάντα, είναι η δύναµη που αναδηµιουργεί την ψυχή κατά την οµοιότητά Του. Για εκείνους που φυλάττουν αγία την ηµέρα του Σαββάτου είναι σηµείο αγιασµού. Αληθινός αγιασµός είναι αρµονία µε το Θεό, ενότητα µε Αυτόν στο χαρακτήρα. Αυτό επιτυγχάνεται υπακούοντας στις αρχές εκείνες οι οποίες αντικατοπτρίζουν το χαρακτήρα Του. Και το Σάββατο είναι το σηµείο της υπακοής. Εκείνος που ολόκαρδα υπακούει στην τέταρτη εντολή, θα υπακούσει και σε όλο το νόµο. Αγιάζεται διά της υπακοής.»20

4. Σηµείο νοµιµοφροσύνης.
΄Οπως η νοµιµοφροσύνη του Αδάµ και της Εύας δοκιµάσθηκε µε το δένδρο της γνώσης του καλού και του κακού τοποθετηµένο στο κέντρο του παραδείσου της Εδέµ, έτσι η νοµιµοφροσύνη προς το Θεό κάθε ανθρώπινης ύπαρξης θα δοκιµασθεί µε την εντολή του Σαββάτου τοποθετηµένη στο κέντρο του ∆εκαλόγου. Η Γραφή αποκαλύπτει ότι πριν από τη ∆ευτέρα Παρουσία ο κόσµος ολόκληρος θα διαιρεθεί σε δύο τάξεις: οι υπακούοντες και «οι φυλάττοντες τας εντολάς του Θεού και την πίστιν του Ιησού», και οι προσκυνούντες «το θηρίον και την εικόνα αυτού». (Αποκ. ιδ΄12,9). Εκείνη την εποχή η αλήθεια του Θεού θα µεγαλυνθεί ενώπιον του κόσµου και θα γίνει σαφές σε όλους ότι η τήρηση του Σαββάτου της Γραφής αποτελεί απόδειξη της νοµιµοφροσύνης στο ∆ηµιουργό.

5. Χρόνος συντροφικότητας.
Ο Θεός δηµιούργησε τα ζώα να είναι σύντροφοι της ανθρωπότητας. (Γέν. α΄24,25). Και για µια συντροφιά ανωτέρου επιπέδου ο Θεός έδωσε τον άνδρα και τη γυναίκα, τον ένα για τον άλλο. (Γέν. β΄18-25). Αλλά µε το Σάββατο ο Θεός έδωσε στην ανθρωπότητα ένα δώρο που προσφέρει την ύψιστη µορφή συντροφικότητας - τη συντροφικότητα µε Αυτόν. Οι ανθρώπινες υπάρξεις δεν πλάσθηκαν απλώς για να συντροφεύονται µε τα ζώα, ούτε ακόµη και µεταξύ τους. Πλάσθηκαν για το Θεό. Ιδιαίτερα το Σάββατο µπορούµε να έχουµε την εµπειρία της παρουσίας του Θεού µεταξύ µας. Χωρίς το Σάββατο, όλα θα ήταν ένας ατέλειωτος κόπος και ιδρώτας. Κάθε ηµέρα θα ήταν ίδια, αφιερωµένη σε υλικές επιδιώξεις. Ο ερχοµός του Σαββάτου, οπωσδήποτε, φέρνει ελπίδα, χαρά, νόηµα και θάρρος. Εξασφαλίζει χρόνο επικοινωνίας µε το Θεό µέσα από τη λατρεία, την προσευχή, τους ύµνους, την περισυλλογή, τη µελέτη του θείου Λόγου και τη γνωστοποίηση του ευαγγελίου σε άλλους. Το Σάββατο αποτελεί για µας ευκαιρία να έχουµε την εµπειρία της θείας παρουσίας.

6. Σηµείο δικαίωσης διαµέσου της πίστης.
Οι Χριστιανοί αναγνωρίζουν ότι µε την οδηγία φωτισµένης συνείδησης οι µη-Χριστιανοί που ειλικρινά αναζητούν την αλήθεια, µπορούν να οδηγηθούν από το ΄Αγιο Πνεύµα για να κατανοήσουν τις γενικές αρχές του νόµου του Θεού. (Ρωµ. β΄14-16). Αυτό εξηγεί γιατί οι εννέα εντολές εκτός από την τέταρτη, σε κάποιο βαθµό, τηρήθηκαν έξω από το Χριστιανισµό. Αλλά αυτό δεν ισχύει για την εντολή του Σαββάτου. Πολλοί άνθρωποι µπορούν να δουν την αιτία για µια εβδοµαδιαία ηµέρα ανάπαυσης, αλλά συχνά δυσκολεύονται να κατανοήσουν γιατί το έργο που κάνουν οποιαδήποτε ηµέρα της εβδοµάδας είναι ορθό και αξιέπαινο, ενώ είναι αµαρτία αν το κάνουν το Σάββατο. Στη φύση δεν υπάρχει καµιά ένδειξη για την τήρηση της έβδοµης ηµέρας. Οι πλανήτες κινούνται στις αντίστοιχες τροχιές τους, η βλάστηση αυξάνεται, η βροχή και ο ήλιος εναλλάσσονται, και τα ζώα συνεχίζουν την καθηµερινή ζωή τους. Γιατί λοιπόν, θα έπρεπε οι άνθρωποι να τηρούν το Σάββατο; «Για το Χριστιανό υπάρχει µόνο µια αιτία και καµιά άλλη. Αλλά αυτή η αιτία είναι αρκετή: Ο Θεός µίλησε.»21
Μόνο µε βάση την ειδική αποκάλυψη του Θεού οι άνθρωποι κατανοούν το εύλογο της τήρησης της έβδοµης ηµέρας. Εκείνοι λοιπόν που τηρούν την έβδοµη ηµέρα, το κάνουν µε πίστη και ανεπιφύλακτη εµπιστοσύνη στο Χριστό, ο οποίος καθόρισε την τήρησή της. Τηρώντας το Σάββατο, οι πιστοί αποκαλύπτουν µια προθυµία να δεχθούν το θέληµα του Θεού για τη ζωή τους αντί να εξαρτώνται από τη δική τους κρίση.

Τηρώντας την έβδοµη ηµέρα, οι πιστοί δεν προσπαθούν να γίνουν δίκαιοι. Μάλλον τηρούν το Σάββατο ως αποτέλεσµα της σχέσης τους µε το Χριστό το ∆ηµιουργό και Λυτρωτή.22 Η τήρηση του Σαββάτου είναι αποτέλεσµα της δικαιοσύνης που επιτυγχάνεται µε τη δικαίωση και τον αγιασµό, που σηµαίνει ότι έχουν ελευθερωθεί από τη σκλαβιά της αµαρτίας και έλαβαν την τέλεια δικαιοσύνη Του. «Μια µηλιά δε γίνεται µηλιά κάνοντας µήλα. Κατά πρώτον πρέπει να είναι µηλιά. Έπειτα τα µήλα έρχονται ως φυσική καρποφορία. Έτσι και ο αληθινός Χριστιανός δε φυλάττει το Σάββατο ή τις άλλες εννέα εντολές για να γίνει δίκαιος. Μάλλον, αυτή είναι η φυσική καρποφορία της δικαιοσύνης στην οποία ο Χριστός τον κάνει µέτοχο. Εκείνος που φυλάττει το Σάββατο µε τον τρόπο αυτόν, δεν είναι νοµικιστής, διότι η εξωτερική τήρηση της έβδοµης ηµέρας τεκµηριώνει την εσωτερική πείρα του πιστού στη δικαίωση και στον αγιασµό. Για το λόγο αυτό, οι τηρητές του Σαββάτου δεν απέχουν από απαγορευµένες πράξεις το Σάββατο για να κερδίσουν την εύνοια του Θεού, αλλά επειδή αγαπούν το Θεό και θέλουν να αξιοποιήσουν το Σάββατο στο µέγιστο για να έχουν µια πιο στενή επικοινωνία µαζί Του.»23

Η τήρηση του Σαββάτου αποκαλύπτει ότι σταµατήσαµε να εξαρτόµαστε από τα δικά µας έργα, ότι συνειδητοποιούµε πως µόνο ο Χριστός ο ∆ηµι-ουργός µας µπορεί να µας σώσει. Πράγµατι, «το πνεύµα της αληθινής τήρησης του Σαββάτου αποκαλύπτει µια υπέρτατη αγάπη για τον Ιησού Χρι- στό, το ∆ηµιουργό και Σωτήρα, ο οποίος µας καθιστά νέα πρόσωπα. Η τήρηση της ορθής ηµέρας µε τον ορθό τρόπο γίνεται ένα σηµείο δικαιοσύνης διαµέσου της πίστης.»24
7. Σύµβολο ανάπαυσης µε το Χριστό.
Το Σάββατο, ένα αναµνηστικό του Θεού που απελευθέρωσε τον Ισραήλ από την Αίγυπτο για να αναπαυθεί στην επίγεια Χαναάν, ξεχώρισε τους λυτρωµένους εκείνης της εποχής από τα γύρω έθνη.

Κατά τον ίδιο τρόπο το Σάββατο είναι σηµείο της απελευθέρωσης από την αµαρτία στην ανάπαυση του Θεού, ξεχωρίζοντας τους πιστούς από τον κόσµο. ΄Οποιος εισέρχεται στην ανάπαυση στην οποία ο Θεός τον καλεί, «και αυτός κατέπαυσεν από των έργων αυτού, καθώς ο Θεός από των εαυτού». (Εβρ. δ΄10). «Αυτή η ανάπαυση είναι πνευµατική ανάπαυση, ανάπαυση ''από των έργων αυτού'', κατάπαυση από την αµαρτία. Στην κατάπαυση αυτή ο Θεός καλεί το λαό Του, και αυτή η κατάπαυση είναι σύµβολο και του Σαββάτου και της Χαναάν.»25

΄Οταν ο Θεός ολοκλήρωσε το έργο Του της ∆ηµιουργίας και αναπαύθηκε την έβδοµη ηµέρα, εξασφάλισε στον Αδάµ και στην Εύα, κατά την ηµέρα του Σαββάτου, την ευκαιρία να αναπαυθούν κοντά Του. Αν και αυτοί αµάρτησαν, ο πρωταρχικός σκοπός του Θεού να προσφέρει αυτή την ανάπαυση στην ανθρωπότητα παρέµεινε αναλλοίωτος. Μετά την πτώση, το Σάββατο συνέχισε ως αναµνηστικό αυτής της ανάπαυσης. «Έτσι, η τήρηση του Σαββάτου πιστοποιεί όχι µόνο την πίστη στο Θεό ως ∆ηµιουργό των πάντων, αλλά επίσης και την πίστη στη δύναµή Του να µεταµορφώνει τη ζωή και να καθιστά άξιους άνδρες και γυναίκες να εισέλθουν στην αιώνια εκείνη ''ανάπαυση'', την οποία εξαρχής είχε πρόθεση να δώσει στους κατοίκους αυτής της γης.»26

Ο Θεός είχε υποσχεθεί αυτή την πνευµατική ανάπαυση στο σαρκικό Ισραήλ. Παρά την αποτυχία τους να εισέλθουν σε αυτή, η πρόσκληση του Θεού παραµένει: «΄Αρα µένει κατάπαυσις εις τον λαόν του Θεού.» (Εβρ. δ΄9). ΄Οσοι επιθυµούν να εισέλθουν στην ανάπαυση αυτή, «πρέπει πρώτα να εισέλθουν διαµέσου της πίστης στην πνευµατική Του κατάπαυση, την κατάπαυση της ψυχής από την αµαρτία και από τις προσωπικές προσπάθειες για σωτηρία.»27

Η Καινή ∆ιαθήκη καλεί το Χριστιανό να µην αναβάλει να γνωρίσει αυτή την ανάπαυση της χάρης και της πίστης επειδή «σήµερον» είναι η κατάλληλη στιγµή να εισέλθει σε αυτή.(Εβρ. δ΄7, γ΄13). ΄Οσοι έχουν εισέλθει στην κατάπαυση αυτή - τη σώζουσα χάρη που παίρνουν µε την πίστη στον Ιησού Χριστό - σταµάτησαν κάθε προσπάθεια να ολοκληρώσουν τη δικαιοσύνη µε τα δικά τους έργα. Με τον τρόπο αυτό η τήρηση του Σαββάτου είναι σύµβολο της εισόδου του πιστού στην ευαγγελική ανάπαυση.

Προσπάθειες Αλλαγής της Ηµέρας της Λατρείας
Εφόσον το Σάββατο παίζει ζωτικό ρόλο στη λατρεία του Θεού ως ∆ηµιουργού και Λυτρωτού, δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι ο Σατανάς έχει αποδυθεί σε έναν ισχυρό πόλεµο να ανατρέψει αυτό το ιερό θέσπισµα.
Πουθενά η Γραφή δεν επιτρέπει αλλαγή στην ηµέρα της λατρείας που ο Θεός καθιέρωσε στην Εδέµ και επανέλαβε στο Σινά. Αυτό το έχουν αναγνωρίσει και άλλοι Χριστιανοί, τηρητές οι ίδιοι της Κυριακής. Ο Καθολικός Καρδινάλιος James Gibbons έγραψε κάποτε: «Μπορείτε να διαβάσετε τη Γραφή από τη Γένεση µέχρι την Αποκάλυψη, και δε θα βρεί- τε µια µοναδική γραµµή που να επιτρέπει τον αγιασµό της Κυριακής. Η Γραφή επιβάλλει τη θρησκευτική τήρηση του Σαββάτου, ηµέρα που εµείς δεν αγιάζουµε ποτε.»28

Ο Α. Τ. Lincoln, ένας ∆ιαµαρτυρόµενος, παραδέχθηκε πως «δεν µπορεί να αποδειχθεί ότι η Καινή ∆ιαθήκη η ίδια δίνει εγγύηση για τη δοξασία ότι από την Ανάσταση και εδώ ο Θεός υπέδειξε την πρώτη ηµέρα να τηρείται ως Σάββατο».29
Ο ίδιος αναγνώρισε: «Το να γίνει κανείς τηρητής του Σαββάτου είναι η µόνη συνεπής στάση για εκείνον ο οποίος παραδέχεται ότι ολόκληρος ο ∆εκάλογος είναι δεσµευτικός ως ηθικός νόµος.»30

Εφόσον δεν υπάρχει βιβλική απόδειξη ότι ο Χριστός ή οι µαθητές Του άλλαξαν την ηµέρα της λατρείας, τότε γιατί τόσοι πολλοί Χριστιανοί αποδέχονται την Κυριακή στη θέση του Σαββάτου;

Το Ξεκίνηµα της Τήρησης της Κυριακής.
Η αλλαγή της λατρείας από το Σάββατο στην Κυριακή επήλθε βαθµιαία. ∆εν υπάρχει απόδειξη λατρείας εβδοµαδιαίας Κυριακής πριν από το δεύτερο αιώνα. Αλλά υπάρχουν ενδείξεις ότι στα µέσα αυτού του αιώνα µερικοί Χριστιανοί πρόθυµα τηρούσαν την Κυριακή ως ηµέρα λατρείας, όχι ως ηµέρα ανάπαυσης.31

Η εκκλησία της Ρώµης, αποτελούµενη κατά το πλείστον από Χριστιανούς εξ εθνών (Ρωµ. ια΄13), δηµιούργησε την τάση προς τη λατρεία της Κυριακής. Στη Ρώµη, την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας εγέρθηκαν έντονα αντισηµιτικά αισθήµατα, και καθώς ο καιρός περνούσε, αυτά δυνάµωναν. Αντιδρώντας στα αισθήµατα αυτά, οι Χριστιανοί στην πόλη αυτή, προσπάθησαν να ξεχωρίζουν από τους Εβραίους. Εγκατέλειψαν κάποιες συνήθειες που είχαν κοινές µε τους Ιουδαίους, και δηµιούργησαν την τάση να αποµακρυνθούν από τη λατρεία του Σαββάτου, προχωρώντας προς αποκλειστική τήρηση της Κυριακής.32

Από το δεύτερο µέχρι τον πέµπτο αιώνα, ενώ η Κυριακή αναπτυσσόταν σε επιρροή, οι Χριστιανοί συνέχιζαν να τηρούν το Σάββατο σχεδόν παντού στη ρωµαϊκή επικράτεια.

Τον πέµπτο αιώνα ο ιστορικός Σωκράτης ο λεγόµενος σχολαστικός, έγραψε: «Των γαρ πανταχού της οικουµένης Εκκλησιών εν ηµέρα Σαββάτων, κατά πάσαν εβδοµάδος περίοδον επιτελουσών τα µυστήρια, οι εν Αλεξανδρεία και εν Ρώµη, εκ τινος αρχαίας παραδόσεως τούτο ποιείν παρητήσαντο. Αιγύπτιοι δε γείτονες όντες Αλεξαδρέων, και την Θηβαϊδα οικούντες εν Σαββάτω µεν ποιούσι συνάξεις.»33

Στον τέταρτο και πέµπτο αιώνα πολλοί Χριστιανοί λάτρευαν και το Σάββατο και την Κυριακή. Ένας άλλος εκκλησιαστικός συγγραφέας, ο Ερµίας Σωζοµενός, της ίδιας περιόδου, έγραψε: «Οι µεν και τω Σαββάτω, οµοίως τη µια Σαββάτου εκκλησιάζουσιν, ως εν Κωνσταντινουπόλει και σχεδόν πανταχού. Εν Ρωµη δε και Αλεξανδρεία ουκέτι.»34

Αυτά τα κείµενα αποδεικνύουν τον ηγετικό ρόλο της Ρώµης στην περιφρόνηση της τήρησης του Σαββάτου. Γιατί αυτοί που αποµακρύνθηκαν από τη λατρεία του Σαββάτου έκλεξαν την Κυριακή (πρώτη ηµέρα της εβδοµάδας) και όχι άλλη; Μια κύρια αιτία είναι ότι ο Χριστός αναστήθηκε την Κυριακή. Πράγµατι, ενοµίζετο ότι Εκείνος είχε εξουσιοδοτήσει τη λατρεία εκείνη την ηµέρα. «Αλλά όσο και να φαίνεται περίεργο, κανένας συγγραφέας του δεύτερου και τρίτου αιώνα δεν ανέφερε έστω και ένα βιβλικό εδάφιο ως δικαιοδοσία για την τήρηση της Κυριακής στη θέση του Σαβ19. βάτου. Ούτε ο Βαρνάβας, ούτε ο Ιγνάτιος, ούτε ο Ιουστίνος, ούτε ο Ειρηναίος, ούτε ο Τερτυλλιανός, ούτε ο Κλήµης της Ρώµης, ούτε ο Κλήµης της Αλεξάνδρειας, ούτε ο Ω-ριγένης, ούτε ο Κυπριανός, ούτε ο Βικτωρίνος, ούτε κανένας άλλος συγγραφέας που έζησε κοντά στην εποχή που έζησε ο Χριστός γνώριζαν µια τέτοια διδασκαλία από το Χριστό ή από κάποιο µέρος της Βίβλου.»35

Η δηµοτικότητα και η επιρροή που η λατρεία του ηλίου των ειδωλολατρών Ρωµαίων συσχετίσθηκε µε την Κυριακή, αναµφίβολα αύξησε την αποδοχή ως ηµέρα λατρείας. Η λατρεία του ηλίου έπαιξε σπουδαίο ρόλο σε όλο τον αρχαίο κόσµο. «Αποτελούσε ένα από τα αρχαιότατα συστατικά της Ρωµαϊ-κής θρησκείας.» Εξαιτίας της λατρείας του ηλίου στην Ανατολή, από τις αρχές του δεύτερου αιώνα µ.Χ., η λατρεία του Sol Invictus (Αήττητος Ήλιος) επικράτησε στη Ρώµη και σε άλλα µέρη της αυτοκρατορίας.»36

Αυτή η δηµοφιλής θρησκεία σφηνώθηκε στην πρώτη εκκλησία διαµέσου των νεοφώτιστων Χριστιανών. «Οι προερχόµενοι από την ειδωλολατρία Χριστιανοί, συνεχώς ελκύονταν από τη λατρεία του Ηλίου. Αυτό φαίνεται όχι µόνο από τη συχνή καταδίκη των Πατέρων για την εφαρµογή αυτή, αλλά επίσης και από τη σηµαντική εισχώρηση της λατρείας του Ηλίου στη χριστιανική λειτουργία.»37

Ο τέταρτος αιώνας είδε την εισχώρηση των νόµων του Ηλίου. Πρώτα εκδόθηκαν οι νόµοι για την Κυριακή πολιτικής φύσης, και έπειτα ακολούθησαν οι νόµοι για την Κυριακή θρησκευτικού χαρακτήρα. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος εξέδωσε το πρώτο πολιτικό διάταγµα για το νόµο της Κυριακής στις 7 Μαρτίου 321. Έχοντας υπόψη τη δηµοτικότητα της Κυριακής µεταξύ των παγανιστών ηλιολατρών, και την εκτίµηση που πολλοί Χριστιανοί έτρεφαν σε αυτή, ο Κωνσταντίνος έλπιζε πως, κάνοντας αγία την Κυριακή, µπορούσε να εξασφαλίσει την υποστήριξη των δύο τάξεων των ψηφοφόρων για την κυβέρνησή του.38

Ο νόµος της Κυριακής του Κωνσταντίνου αντανακλάει το παρελθόν του ως ηλιολάτρη. Για το νόµο αυτόν διαβάζουµε: «΄Ολοι οι δικασταί και οι κάτοικοι των πόλεων, και οι ενασχολούµενοι εις όλας τας τέχνας ας αναπαύονται κατά την ιεράν του ηλίου ηµέραν (venerabili die solis). Πλην οι κατοικούντες εις τα χωρία έστωσαν ελεύθεροι όπως καταγίνωνται εις την γεωργίαν.»39

Αρκετές δεκάδες χρόνια αργότερα η εκκλησία ακολούθησε το παράδειγµά του. Η σύνοδος της Λαοδικείας (364), εξέδωσε τον πρώτο εκκλησιαστικό νόµο της Κυριακής. Στον κανόνα 29 η εκκλησία συµφώνησε ότι οι Χριστιανοί έπρεπε να τιµούν την Κυριακή και «εάν είναι δυνατόν να µην εργάζονται εκείνη την ηµέρα», ενώ κατήγγειλε την εφαρµογή της ανά-παυσης το Σάββατο, υποδεικνύοντας ότι οι Χριστιανοί δεν πρέπει «να είναι οκνηροί το Σάββατο, αλλά πρέπει να εργάζονται εκείνη την ηµέρα.»40

Το 538, το έτος που χαρακτηρίσθηκε ως η αρχή της προφητείας των 1260 ετών (δείτε το κεφάλαιο 12), η τρίτη ρωµαιοκαθολική σύνοδος της Ορλεάνης εξέδωσε ένα νόµο ακόµη πιο αυστηρό από εκείνο του Κωνσταντίνου. Ο κανόνας 28 εκείνης της συνόδου έλεγε ότι ακόµη και «οι γεωργικές εργασίες έπρεπε να ανασταλούν, ώστε να µην εµποδίζονται οι άνθρωποι να πηγαίνουν στην εκκλησία.»41

Η Αλλαγή Προλέχθηκε.
Η Βίβλος αποκαλύπτει ότι η τήρηση της Κυριακής σαν χριστιανικό θέσπισµα έχει την αρχή της από «το µυστήριον της ανοµίας» (Β΄Θεσ. β΄7), το οποίο ήδη ενεργούσε στην εποχή του Παύλου. (∆είτε το κεφάλαιο 12). Μέσα από την προφητεία του ∆ανιήλ ζ΄ ο Θεός αποκάλυψε την πρόγνωσή Του για την αλλαγή της ηµέρας της λατρείας. Το όραµα του ∆ανιήλ περιγράφει µια επίθεση κατά του λαού του Θεού και του νόµου Του. Η επιτιθέµενη δύναµη που παρουσιάσθηκε σαν µικρό κέρας (και σαν θηρίο στην Αποκ. ιγ΄1-10), δηµιουργεί µεγάλη αποστασία στη χριστιανική εκκλησία. (∆είτε κεφάλαιο το 12). Προερχόµενο από το τέταρτο θηρίο και γενόµενο η µεγαλύτερη καταδιωκτική δύναµη µετά την πτώση της Ρώµης (δείτε το κεφάλαιο 18), το µικρό κέρας διανοείται «να µεταβάλλη καιρούς και νόµους». (∆αν. ζ΄25).
Αυτή η αποστάτιδα δύναµη κατορθώνει να απατήσει τον περισσότερο κόσµο, αλλά στο τέλος η κρίση θα αποφασίσει εναντίον της. (∆αν. ζ΄11,22,26). Κατά τον τελευταίο διωγµό ο Θεός θα επέµβει υπέρ του λαού Του και θα τον ελευθερώσει. (∆αν. ιβ΄1-3).

Στην προφητεία αυτή µια µόνο δύναµη ταιριάζει στην ιστορία του Χριστιανισµού. Μια µόνο θρησκευτική οργάνωση διατείνεται ότι έχει το δικαίωµα να µεταβάλει τους θείους νόµους. Σηµειώστε ότι στο διάβα της ιστορίας η ρωµαιοκαθολική εξουσία είχε διακηρύξει: Γύρω στο 1400 ο Πέτρος de Ancharano ισχυρίσθηκε ότι «ο πάπας τροποποίησε το θείο νόµο, εφόσον η δύναµή του δεν ήταν από άνθρωπο αλλά από το Θεό, και ενεργεί στη θέση του Θεού επάνω στη γη, µε την απόλυτη εξουσία να λύνει και να δένει τα πρόβατά του»..42

Ο αντίκτυπος αυτού του καταπληκτικού ισχυρισµού φάνηκε κατά τη Μεταρρύθµιση. Ο Λούθηρος διακήρυξε ότι η Αγία Γραφή και όχι η παράδοση της εκκλησίας είναι ο οδηγός του στη ζωή. Το σύνθηµά του ήταν sola scriptura «η Γραφή και µόνο η Γραφή». Ο Ιωάννης Εκ, ένας από τους πρώτιστους υπερασπιστές της ρωµαιοκαθολικής πίστης, επιτέ-θηκε στο Λούθηρο στο σηµείο αυτό, διακηρύττοντας ότι η εξουσία της εκκλησίας είναι πάνω από τη Γραφή. Προκάλεσε το Λούθηρο να εξηγήσει την τήρηση της Κυριακής αντί του βιβλικού Σαββάτου. Ο Εκ είπε: «Η Γραφή διδάσκει, ''Ενθυµού την ηµέραν του σαββάτου διά να αγιάζης αυτήν. 'Εξ ηµέρας εργάζου και κάµνε πάντα τα έργα σου. Η ηµέρα ό- µως η εβδόµη είναι σάββατον Κυρίου του Θεού σου'' κ.τ.λ. Και όντως η εκκλησία άλλαξε το Σάββατο στην Κυριακή µε δική της εξουσία, την οποία εσύ [Λούθηρε] δεν µπορείς να αποδείξεις από τη Γραφή.»43

Στη σύνοδο του Τριδέντου (1545-1563), την οποία συγκάλεσε ο πάπας εναντίον της ∆ιαµαρτύρησης, ο Gasparο de Fosso, αρχιεπίσκοπος του Ρηγίου της Καλαβρίας, επανέφερε το θέµα. Είπε: «Η εξουσία της εκκλη-σίας λοιπόν απεικονίζεται καθαρά από τη Γραφή, διότι ενώ από τη µια πλευρά η εκκλησία συνιστά τη Γραφή, διακηρύττει ότι είναι θεία και µας την προσφέρει προς ανάγνωση . . . από την άλλη πλευρά οι νοµικές διατάξεις στη Γραφή που δόθηκαν από τον Κύριο, έπαυσαν να ισχύουν από την ίδια εξουσία [την εκκλησία]. Το Σάββατο, η πιο ένδοξη ηµέρα στο νόµο, αλλάχθηκε στην Κυριακή . . . Αυτά και άλλα παρόµοια θέµατα δε διακόπηκαν µε τη διδασκαλία του Χριστού (διότι ο Ίδιος λέει ότι ήρθε για να εκπληρώσει το νόµο και όχι να τον καταλύσει), αλλά όλα αυτά αλλάχθηκαν µε την εξουσία της εκκλησίας.»44

Αυτή η εκκλησία παραµένει ακόµη στην ίδια θέση; Μια έκδοση το 1977 µε τον τίτλο The Convert's Catechism of Catholic Doctrine περιέχει τις ακόλουθες ερωτήσεις και απαντήσεις: «Ερ. Ποια είναι η ηµέρα αργίας;
Απ. Το Σάββατο είναι ηµέρα αργίας.
Ερ. Γιατί τηρούµε την Κυριακή αντί του Σαββάτου;
Απ. Τηρούµε την Κυριακή αντί του Σαββάτου, επειδή η Καθολική Εκκλησία µετέφερε την αγιότητα από το Σάββατο στην Κυριακή.»45

Στο βιβλίο του µπεστ-σέλερ The Faith of Millions ο ρωµαιοκαθολικός διανοούµενος John A. O΄Βrien καταλήγει στο αναγκαστικό συµπέρα-µα: «Εφόσον το Σάββατο και όχι η Κυριακή αναφέρεται στη Γραφή, δεν είναι περίεργο ότι οι µη-Καθολικοί που διατείνονται ότι στηρίζουν τη θρησκεία τους κατευθείαν στη Γραφή και όχι στην εκκλησία, τηρούν την Κυριακή και όχι το Σάββατο;» Ναι, βέβαια. Αυτό είναι αντιφατικό. Η συνήθεια της τήρησης της Κυριακής λέει, «στηρίζεται στην εξουσία της Καθολικής Εκκλησίας και όχι σε κάποια ρητή εντολή της Γραφής. Αυτή η τήρηση παραµένει σαν µια ανάµνηση της Μητέρας Εκκλησίας από την οποία δόγµατα µη-Καθολικά δραπέτευσαν, όπως ένα παιδί τρέχει µακριά από το σπίτι του, αλλά ακόµη κρατάει στην τσέπη του µια φωτογραφία της µητέρας του ή µια τούφα από τα µαλλιά της.»46

Η διακήρυξη αυτών των δικαιωµάτων εκπληρώνει την προφητεία και συµβά-λλει στην αναγνώριση της ταυτότητας της εξουσίας του µικρού κέρατος.

Η Αποκατάσταση του Σαββάτου.

Στον Ησαΐα νς΄ και νη΄ ο Θεός καλεί τον Ισραήλ σε µεταρρύθµιση του Σαββάτου. Αποκαλύπτοντας τις δόξες της µέλλουσας σύναξης των Εθνικών στο ποίµνιό Του (Ησ. νς΄8), συνδέει την επιτυχία αυτής της αποστολής της σωτηρίας µε την τήρηση του αγίου Σαββάτου (Ησ. νς΄1,2,6,7). Περιγράφει προσεκτικά το ειδικό έργο του λαού Του. Αν και η αποστολή τους είναι παγκόσµια, απευθύνεται ιδιαίτερα σε µια τάξη ανθρώπων που διατείνονται ότι είναι πιστοί, αλλά οι οποίοι στην πραγµατικότητα αποµακρύνθηκαν από τις διατάξεις Του. (Ησ. νη΄1,2). Εκφράζει µε αυτά τα λόγια την αποστολή εκείνων που διατείνονται ότι είναι πιστοί: «Θέλεις ανεγείρει τα θεµέλια πολλών γενεών, και θέλεις ονοµασθή, Ο Επιδιορθωτής των χαλασµάτων, Ο Ανορθωτής των οδών διά τον κατοικισµόν. Εάν αποτρέψης τον πόδα σου από του σαββάτου, από του να κάµνης τα θελήµατά σου εν τη αγία µου ηµέρα, και ονοµάζης το σάββατον τρυφήν, αγίαν ηµέραν του Κυρίου, έντιµον, και τιµάς αυτό, µη ακολου-θών τας οδούς σου, µηδέ λαλών τους λόγους σου, τότε θέλεις εντρυφά εν Κυρίω.» (Ησ. νη΄12-14).

Η αποστολή του πνευµατικού Ισραήλ είναι παράλληλη προς αυτή του αρχαίου Ισραήλ. Ο νόµος του Θεού υπέστη χαλάσµατα όταν η εξουσία του µικρού κέρατος µετέβαλε το νόµο. ΄Οπως το καταπατηµένο Σάββατο έπρεπε να αποκατασταθεί στον Ισραήλ, έτσι και στη σύγχρονη εποχή το θείο θέσπισµα του Σαββάτου πρέπει να αποκατασταθεί, και το χάλασµα του τείχους του νόµου του Θεού να επιδιορθωθεί.47

Αυτό το έργο να αποκαταστήσει και να µεγαλύνει το νόµο του Θεού το επιτελεί το µήνυµα της Αποκάλυψης ιδ΄6-12 σε συσχετισµό µε το αιώνιο ευαγγέλιο. Και η διακήρυξη αυτού του µηνύµατος είναι η αποστολή της εκκλησίας του Θεού καθώς πλησιάζει η ∆ευτέρα Παρουσία. Αυτό το µήνυµα πρέπει να αφυπνίσει τον κόσµο, καλώντας τον καθένα να ετοιµασθεί για την κρίση. Η πρόσκληση για λατρεία του Δηµιουρ-γού, «τον ποιήσαντα τον ουρανόν και την γην και την θάλασσαν και τας πηγάς των υδάτων» (Αποκ. ιδ΄7), είναι άµεση αναφορά στην τέταρτη εντολή του αιώνιου νόµου του Θεού. Ο συνυπολογισµός της στην τελική αυτή ειδοποίηση βεβαιώνει το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του Θεού να αποκατασταθεί πριν από τη ∆ευτέρα Παρουσία το σχεδόν λησµονηµένο Σάββατο.

Η γνωστοποίηση αυτού του µηνύµατος θα επιφέρει σύγκρουση, που θα εµπλέξει όλο τον κόσµο. Το κεντρικό ζήτηµα θα είναι η υπακοή στο νόµο του Θεού και η τήρηση του Σαββάτου. Ενώπιον αυτής της σύγκρουσης ο καθένας πρέπει να αποφασίσει αν θα τηρήσει τις εντολές του Θεού ή αυ- τές των ανθρώπων. Αυτό το µήνυµα θα δηµιουργήσει ένα λαό ο οποίος τηρεί τις εντολές του Θεού και έχει την πίστη του Ιησού. Εκείνοι που το απορρίπτουν, θα λάβουν φυσικά το χάραγµα του θηρίου. (Αποκ. ιδ΄9,12, Για να επιτελέσει µε επιτυχία αυτή την αποστολή να µεγαλύ-νει το νόµο του Θεού και να τιµήσει το παραµεληθέν Σάββατο, ο λαός του Θεού πρέπει δείξει ένα παράδειγµα συνέπειας στην τήρηση του Σαββάτου.

Η Τήρηση του Σαββάτου

«Ενθυµού την ηµέραν του σαββάτου διά να αγιάζης αυτήν» (Έξ. κ΄8) σηµαίνει ότι πρέπει να θυµόµαστε το Σάββατο ολόκληρη την εβδοµάδα και να κάνουµε τις αναγκαίες ετοιµασίες για να το τηρήσουµε κατά τρόπο που ευαρεστεί το Θεό. Πρέπει να προσέξουµε να µη καταναλώνουµε όλες τις ενέργειές µας κατά τη διάρκεια της εβδοµάδας ώστε να µη µπορούµε να εκπληρώσουµε ό,τι αφορά στη λατρεία του Σαββάτου. Επειδή το Σάββατο είναι µια ηµέρα ειδικής επικοινωνίας µε το Θεό, κατά την οποία καλούµαστε χαρούµενα να εορτάσουµε το δηµιουργικό και λυτρωτικό έργο Του, είναι σπουδαίο να αποφύγουµε κάθε τι που τείνει να ελαττώσει την ιερή ατµόσφαιρά του. Η Γραφή γνωστοποιεί ότι το Σάββατο πρέπει να διακόψουµε τις κοσµικές εργασίες (Έξ. κ΄10), αποφεύ-γοντας κάθε κερδοσκοπική εργασία και όλες τις εµπορικές συναλλαγές. (Νεεµ. ιγ΄15-22). Οφείλουµε να τιµήσουµε το Θεό, σύµφωνα µε τη Γραφή, «µη ακολουθών τας οδούς σου, µηδέ ευρίσκων εν αυτώ το θέληµά σου, µηδέ λαλών τους λόγους σου». (Ησ. νη΄13).

Αφιερώνοντας αυτή την ηµέρα για δική µας απόλαυση, εµπλεκόµενοι σε κοσµικές υποθέσεις, συζητήσεις και σκέψεις ή επιδιδόµενοι σε αθλή-µατα, µειώνουµε την επικοινωνία µε το ∆ηµιουργό µας και παραβιάζουµε την αγιότητα του Σαββάτου.48

Το ενδιαφέρον µας για την εντολή του Σαββάτου πρέπει να επεκτείνεται σε όλους που είναι κάτω από τη δικαιοδοσία µας - τα παιδιά, εκείνοι που εργάζονται για µας, ακόµη και οι επισκέπτες µας καθώς και τα ζώα (Έξ. κ΄10), έτσι που και αυτοί να χαίρονται τις ευλογίες του Σαββάτου. Το Σάββατο αρχίζει µε τη δύση του ηλίου την Παρασκευή το απόγευµα και τελειώνει µε τη δύση του ηλίου το Σάββατο το απόγευµα. (Γέν. α΄5, Μάρκ. α΄32).49 Η Γραφή ονοµάζει την ηµέρα πριν από το Σάββατο Παρασκευή (Μάρκ. ιε΄42) - µια µέρα ετοιµασίας για το Σάββατο, έτσι που τίποτε να µη µιάνει την αγιότητά του. Εκείνη την ηµέρα οι ενασχο-λούµενοι µε το φαγητό της οικογένειας πρέπει να ετοιµάσουν την τροφή για το Σάββατο, έτσι που κατά τις ιερές ώρες του να ξεκουρασθούν και αυτά από την εργασία. (Έξ. ις΄23, Αρ. ια΄8).

΄Οταν οι άγιες ώρες του Σαββάτου πλησιάζουν, είναι καλό για τα µέλη της οικογένειας ή για οµάδες πιστών να συγκεντρώνονται ακριβώς πριν τη δύση το απόγευµα της Παρασκευής για να ψάλουν, να προσευχηθούν και να διαβάσουν από το Λόγο του Θεού, προσκαλώντας έτσι το ΄Αγιο Πνεύµα ως ευπρόσδεκτο φιλοξενούµενο. Κατά τον ίδιο τρόπο να σηµειωθεί και το κλείσιµό του προς το τέλος του Σαββάτου το απόγευµα, επικαλούµενοι την παρουσία του Θεού και την οδηγία Του στην επερχόµενη εβδοµάδα. Ο Θεός καλεί το λαό Του να κάνει το Σάββατο ηµέρα τρυφής. (Ησ.νη΄13). Πώς µπορούν να το κάνουν; Μόνο ακολουθώντας το παράδειγµα του Χριστού, που είναι Κύριος του Σαββάτου, µπορούν να ελπίζουν σε µια εµπειρία αληθινής χαράς την οποία ο Θεός τούς δίνει αυτή την ηµέρα.

Ο Χριστός κατά τη συνήθειά Του πήγαινε στη συναγωγή το Σάββατο, συµµετείχε στη λειτουργία και έκανε θρησκευτικές διδασκαλίες. (Μάρκ. α΄21, γ΄1-4, Λουκά δ΄16-27, ιγ΄10). Αλλά έκανε και περισσότερο από απλή λατρεία. Συναναστρεφόταν τους άλλους (Μάρκ. α΄29-31, Λουκά ιδ΄1), περνούσε τον καιρό του έξω από το σπίτι (Μάρκ. β΄23) και επι- διδόταν σε ιερές πράξεις ελέους. ΄Οπου είχε την ευκαιρία, θεράπευε τους ασθενείς και καταθλιµµένους. (Μάρκ. α΄21-31, γ΄1-5, Λουκά ιγ΄10-17, ιδ΄2-4, Ιωάν. ε΄1-15, θ΄1-14). ΄Οταν δέχθηκε κριτικές για το έργο Του προς ανακούφιση των πασχόντων, ο Χριστός απάντησε: «Συγχωρείται εν τω Σαββάτω να αγαθοποιή τις.» (Ματθ. ιβ΄12). Οι θεραπευτικές δραστηριότητές Του ποτέ δεν παραβίαζαν το Σάββατο, ούτε το καταργούσαν. Αλλά αυτές οι δραστηριότητες έθεσαν τέλος στους βαρείς κανονισµούς που κατέστρεφαν τη έννοια του Σαββάτου ως όργανο του Θεού για πνευµατική ανανέωση και τρυφή.50 Η πρόθεση του Θεού ήταν το Σάββατο να είναι για την ανθρωπότητα ένας πνευµατικός εµπλουτισµός. Οι δραστηριότητες που ευνοούν την επικοινωνία µε το Θεό, είναι κατάλ-ληλες. Εκείνες που µας αποσπούν από αυτή την πρόθεση και δεν αγιάζουν το Σάββατο, είναι ακατάλληλες.

Ο Κύριος του Σαββάτου καλεί όλους να ακολουθήσουν το παράδειγµά Του. Εκείνοι που δέχονται την κλήση Του, απολαµβάνουν το Σάββατο σαν τρυφή και πνευµατική γιορτή - µια πρόγευση του ουρανού. Αποκαλύπτουν ότι «το Σάββατο καθορίσθηκε από το Θεό για να εµποδίσει πνευµατική απο γοήτευση. Εβδοµάδα µε την εβδοµάδα η έβδοµη ηµέρα ενθαρρύνει τη συνείδηση, βεβαιώνοντάς µας ότι παρά τους ατελείς χαρακτήρες µας στεκόµαστε τέλειοι ενώπιον του Χριστού. ΄Ο,τι ο Χριστός εκπλήρωσε στο Γολγοθά, υπολογίζεται στον εξιλασµό µας. Εισερχόµαστε στην κατάπαυσή Του».

The True Sabbath Found in the Languages of World.

Dr. William Meade Jones lived over a hundred and fifty years ago, and was a well-known London, England, research expert. He discovered in his studies that the Seventh-day Sabbath was the only weekly Sabbath ever commanded by God in the Bible.

Jones decided that, since Scripture clearly shows that the Bible Sabbath was first given to mankind at the end of the Creation Week, (Genesis 2:1-3) then two important facts would have had to be known throughout the ancient world: First, a fixing of the seven-day weekly cycle on a world-wide basis, and second, an ancient world-wide knowledge of the Seventh-day Sabbath.

Jones was convinced of this for several reasons:
1. Adam and Noah were earnest worshipers of God and were faithful Sabbath keepers. (Genesis 6:9,7:5)
2. They would have taught their descendents about the Bible Sabbath, and its sacredness.
3. The truth that God is to be worshiped on the seventh of each seven-day week, requires a seven-day week, even though they may have later turned to idols and left the worship of the True God.
4. As the descendents of Adam and Noah spread out all over the world, they would have carried with them the seven day week, and the seventh day holy Sabbath given by God to mankind.

Many of Adam's and Noah's descendents became scoffers, however Jones reasoned, that they would still carry with them the twin truths of the Creation Week, of Genesis 1 by their keeping of the seven-day weekly cycle, and the Seventh-day Sabbath by naming the seventh day of the week in their language as the day of Sabbath rest.

William Mead Jones decided to research a majority of the languages of the world to see if his reasonings were true. The results of his research was as he suspected and is another powerful proof, not only that the Seventh day is the true Sabbath of God, but also that the creation account in Genesis 1 and 2 is accurate, and that God is our Creator!

^ Top

Chart of the Week (Showing the position of the true Sabbath)

LANGUAGE (Where Spoken, Read, or Otherwise Used)	1	2	3	4	5	6	Name of the SEVENTH DAY
Shemitic Hebrew Bible world-wide	Day One	Day Second	Day Third	Day Fourth	Day Fifth	Day the Sixth	Yom hash-shab-bath Day the Sabbath
Hebrew (Ancient and Modern)	One into the Sabbath	Second into the Sabbath	Third into the Sabbath	Fourth into the Sabbath	Fifth into the Sabbath	Eve of Holy Sabbath	Shab-bath Sabbath
Targum of Onkelos (Hebrew Literature)	Day One	Day Second	Day Third	Day Fourth	Day Fifth	Day the Sixth	Yom hash-shab-bath Day the Sabbath
Targum Dialect of the Jews in Kurdistan	Day One of the Seven	Day 2nd of the Seven	Day 3rd of the Seven	Day 4th of the Seven	Day 5th of the Seven	Day of Eve (of Sabbath)	yoy-met sha-bat kodesh Holy Sabbath Day
Ancient Syriac *Each day proceeds on, and belongs to the Sabbath	One into Sabbath	Two into Sabbath	Three into Sabbath	Four into Sabbath	Five into Sabbath	Eve (of Sabbath)	Shab-ba-tho Sabbath
Chaldee Syriac Kurdistan and Urdmia, Persia	One into Sabbath	Two into Sabbath	Three into Sabbath	Four into Sabbath	Five into Sabbath	Eve (of Sabbath)	Shap-ta Sabbath
Samaritan (Old Hebrew Letters) Nablus, Palestine	Day One	Day Second	Day Third	Day Fourth	Day Fifth	Day Sixth	Shab-bath Sabbath
Babylonian Euphrates & Tigris Valleys Mesopotamia (Written lang. 3800 B.C.)	First	Second	Third	Fourth	Fifth	Sixth	Sa-ba-tu Sabbath
Assyrian Euphrates and Tigris Valleys, Mesopotamia	First	Second	Third	Fourth	Fifth	Sixth	sa-ba-tu Sabbath
Arabic (Very old names)	Business Day	Light Moon	War Chief	Turning Day or Midweek	Familiar or Society Day	Eve (of Sabbath)	Shi-yar Chief or Rejoicing Day
Arabic (Ancient and Modern) Westn. Asia, E,W & N. Africa	The One	The Two	The Three	The Four	The Fifth	Assembly (day, Muham)	as-sabt The Sabbath
Maltese, Malta	One (day)	Two (and day)	The 3 (3rd d.)	The 4 (4th d.)	Fifth (day)	Assembly	Is-sibt. The Sabbath
Ge-ez or Ethiopic Abyssinia (Ge-ez signifies "original")	One (day)	Second	Third	Fourth	Fifth	Eve (of Sabbath)	san-bat Sabbath
Tigre Abyssinia (Closely related to Ge-ez)	One (First day)	Second	Third	Fourth	Fifth	Eve (of Sabbath)	san-bat Sabbath
Amharic, Abyssinia (Nearly related to Ge-ez)	One	Second	Third	Fourth	Fifth	Eve (of Sabbath)	san-bat Sabbath
Falasha (Language of the Jews of Abyssinia)	One	Second	Third	Fourth	Fifth	Sixth	yini sanbat The Sabbath
Coptic / Egypt (A dead lang. for 200 years)	The First Day	The 2nd Day	The 3rd Day	The 4th Day	The 5th Day	The 6th Day	pi sabbaton The Sabbath
Orma or Galla South of Abyssinia (This language has two sets of names, the first being the oldest)	Lady, Virgin Mary Day. Great or Festival Sabbath	Second day. First Trade Day	3rd Day to the Sabbath. Second Trade Day	4th day to the Sabbath. Fourth (day)	Fifth (day)	Assembly (day)	Last day of the half-week inclusive of 4th day. Little or Humble or Solemn Sabbath (A day of no ceremonial display and no work)
Tamashek or Towarek. (From ancient Lybian or Numidian). Atlas Mountains, Africa.	First day	Second day	Third day	Fourth day	Fifth day	Assembly Day	a-hal es-sabt. The Sabbath Day
Kabyle or Berber. (Ancient Numidian) North Africa	Day the One (First)	Day the Two (2nd)	Day the Three (3rd)	Day the Four (4th)	Day the Fifth	The Assembly Day	ghas or wars assebt The Sabbath Day
Hausa (Central Africa)	The One (1st)	The Two (2nd)	The Three (3rd)	The Four (4th)	The Fifth	The Assembly	assebatu The Sabbath
Urdu or Hindustani (Muhammadan and Hindu, India) (Two names for the days)	One to Sabbath. Sunday	2nd to Sabbath. Moon-day	3rd to Sabbath. Mars	4th to Sabbath. Mercury	5th to Sabbath. (Eve of Juma)	Assembly (day)	sanichar - Saturn shamba - Sabbath
Pashto or Afghan Afghanistan	One to the Sabbath	Two to Sabbath	Three to Sabbath	Four to Sabbath	Five to Sabbath	Assembly (day)	khali - Unemployed-day, Shamba - Sabbath

The table above includes some of the oldest languages known to man. One of these, the Babylonian language, was in use hundreds of years before the Hebrew race was founded by Abraham. That language designated the seventh day of the week as "sa-ba-tu," meaning rest day -- another indisputable proof that the Bible "Sabbath" was not, and is not, exclusively Jewish.

Very few realize that the word "Sabbath" and the concept of resting from work on the seventh day of the week (Saturday) is common to most of the ancient and modern languages of the world. This is evidence totally independent of the Scriptures that confirms the Biblical teaching that God's seventh day Sabbath predates Judaism. The concept of a Saturday holy day of rest was understood, accepted, and practiced by virtually every culture from Babylon through modern times.

In the study of the many languages of mankind you will find two important facts:

1. In the majority of the principal languages the last, or seventh, day of the week is designated as "Sabbath."

2. There is not even one language which designates another day as the "day of rest."

From these facts we may conclude that not only those people who called the last day of the week "Sabbath," but all other peoples and races, as far as they recognized any day of the week as "Sabbath," rested on the seventh day. In fact, it was recorded by the great historian, Socrates, that in his time the whole known world, with the exception of Rome and Alexandria, observed the seventh day of the week.

"The people of Constantinople, and almost everywhere, assemble together on the Sabbath, as well as on the first day of the week, which custom is never observed at Rome or at Alexandria."
                                                                      Socrates, "Ecclesiastical History," Book 7, chap.19.

Another interesting fact is that the words in the original languages that are used to designate the seventh day of the week as the "Sabbath" have continued to be very similar while the other words have been so changed over time that they are unintelligibel to people of other language groups. This another proof that the Sabbath and the words used to designate the seventh day of the week as the "Sabbath day" originated at Creation in complete harmony with the Biblical record found in Genesis 2:1-3.

Language List

Language Greek Latin (Italy) Spanish (Spain) Portuguese (Portugal) Italian (Italy) French (France) High German (Germany) Prussian (Prussia) Russian (Russia) Polish Hebrew Afaghan Hindustani Persian Arabic Turkish Malay Abyssinian Lusatian (Saxony) Bohemian Bulgarian (Bulgaria) New Slovenian (Illyria, in Austria) Illyrian (Dalmatia, Servia) Wallachian (Roumania or Wallachia) Roman (Sapin, Catalonia) Ecclesiastical Roman (Italy) D'oc. French (ancient and modern) Norman French (10th -11th Centuries) Wolof (Senegambia, West Africa) Congo (West Equatorial Africa) Orma (South of Abyssiania) Kazani - TARTAR (East Russia) Osmanlian (Turkey) Arabic (Very old names) Ancient Syriac Chaldee Syriac (Kurdistan,Urumia,Persia) Babylonian Syriac (A Very Old Language) Maltese (Malta) Ethiopic (Abyssinia) Coptic (Egypt) Tamashek (Atlas mountains, Africa) Kabyle (North Africa, Ancient Numidan) Hausa (Central Africa) Pasto (Afghanistan) Pahlivi (ancient Persian) Persian (Persia) Armenian (Armenia) Kurdish (Kurdistan) Ndebele (Zimbabwe) Shona (Zimbabwe) Miscellaneous Middle Ages Languages Georgian (Caucasus) Suanian (Caucasus) Ingoush (Caucasus) Malayan (Malaya, Sumatra) Javanese (Java) Dayak (Borneo) Makassar (s. Celebes & Salayer islands) Malagassy (Madagascar) Swahili (east equatorial Africa) Mandingo (west Africa, s. of Senegal) Teda (central Africa) Bornu (central Africa) Logone (central Africa) Bagrimma (central Africa) Maba (central Africa) Permian (Russian) Votiak (Russian)

Word for Saturday/7thDay Sabbaton Sabbatum Sábado Sabbado Sabbato Samedi Samstag Sabatico Subbota Sobota Shabbath Shamba Shamba Shambin Assabt Yomessabt Ari-Sabtu Sanbat Sobota Sobota Subbota Sobota Subota Sambata Dissapte Sabbatum Dissata Sabbedi Alere-Asser Sabbado or Kiansbula Zam-ba-da Subbota Yome-es-sabt Shi-yar Shab-ba-tho Shaptu Sa-Ba-tu Is-sibt San-bat Pi sabbaton A-hal es-sabt Ghas assebt Assebatu Shamba Shambid Shambah Shapat Shamba Sabatha Sabata Shabati Sammtyn Shatt Hari sabtu Saptoe or saptu Sabtu Sattu Alsabotsy As-sabt Sibiti Essebdu Assebdu Se-sibde Sibbedi Sab Subota Subbota

Meaning Sabbath Sabbath Sabbath Sabbath Sabbath Sabbath day Sabbath Sabbath Sabbath Sabbath Sabbath Sabbath Sabbath Sabbath The Sabbath Day Sabbath Day Sabbath Sabbath Sabbath Sabbath Sabbath Sabbath Sabbath Sabbath Day Sabbath Sabbath Day Sabbath Sabbath Day Last Day Sabbath Sabbath Sabbath Sabbath day of the Sabbath Chief or rejoicing day Sabbath Sabbath Sabbath the Sabbath Sabbath the Sabbath the Sabbath the Sabbath day the Sabbath Sabbath (pleasantest day of the week) Sabbath Sabbath Sabbath Sabbath Sabbath Sabbath Sabbath Sabbath day Sabbath Sabbath Sabbath Sabbath The Sabbath The Sabbath Sabbath The Sabbath The Sabbath The Sabbath Sabbath Sabbath Sabbath Sabbath

Back to the 19th Century of The Sabbath in Historγ
http://www.sabbathtruth.com/documentation/languages.asp

Η μεγάλη διαμάχη - Η Σημασία της Διδασκαλίας

Ολόκληρη η ανθρωπότητα έχει εμπλακεί τώρα στη διαμάχη μεταξύ Χριστού και Σατανά σχετικά με το χαρακτήρα του Θεού, το νόμο Του και τη κυριαρχία Του στο σύμπαν. Αυτή η διαμάχη ξεκίνησε στον ουρανό, όταν μια δημιουργημένη ύπαρξη, προικισμένη με ελευθερία εκλογής, από έπαρση έγινε Σατανάς, αντίπαλος του Θεού, και οδήγησε στην επανάσταση ένα τμήμα των αγγέλων. Εισήγαγε το πνεύμα της επανάστασης στον κόσμο αυτό όταν οδήγησε τον Αδάμ και την Εύα στην αμαρτία. Αυτή η ανθρώπινη αμαρτία είχε σαν αποτέλεσμα την παραμόρφωση της εικόνας του Θεού στην ανθρωπότητα, την ακαταστασία στο δημιουργημένο κόσμο και την τελική καταστροφή στον κατακλυσμό. Παρακολουθούμενος από το σύμπαν, αυτός ο κόσμος έγινε η αρένα της παγκόσμιας διαμάχης, κατά την οποία η αγάπη του Θεού τελικά θα δικαιωθεί. Για να βοηθήσει το λαό Του στη διαμάχη αυτή, ο Χριστός στέλνει το ΄Αγιο Πνεύμα και τους αγγέλους Του να οδηγήσουν, να προστατεύσουν και να στηρίξουν αυτούς στο δρόμο της σωτηρίας.Η Βίβλος περιγράφει μια υπερκόσμια διαμάχη ανάμεσα στο καλό και στο κακό, στο Θεό και στο Σατανά. Η κατανόηση αυτής της διαμάχης στην οποία έχει εμπλακεί ολόκληρο το σύμπαν, δίνει απάντηση στην ερώτηση: ''Γιατί ο Χριστός ήρθε στον πλανήτη αυτόν;''

Μια Υπερκόσμια Άποψη της Διαμάχης

Μυστήριο των μυστηρίων, η διαμάχη ανάμεσα στο καλό και στο κακό ξεκίνησε στον ουρανό. Πώς μπορούσε η αμαρτία να δημιουργηθεί σε ένα τέλειο περιβάλλον;

΄Αγγελοι, υπάρξεις ανώτερης τάξης από τους ανθρώπους (Ψαλμ. η΄5), δημιουργήθηκαν για να απολαμβάνουν τη στενή επικοινωνία με το Θεό. (Αποκ. α΄1, γ΄5, ε΄11). Υπάρξεις μιας ανώτερης δύναμης, και υπάκουοι στο Λόγο του Θεού (Ψαλμ. ργ΄20), λειτουργούσαν ως δούλοι ή «λειτουργικά πνεύματα». (Εβρ. α΄14). Αν και γενικώς αόρατοι, κατά διαστήματα παρουσιάσθηκαν σε ανθρώπινο σχήμα. (Γέν. ιη΄, ιθ΄, Εβρ. ιγ΄2). Διαμέσου ενός αυτών των αγγελικών υπάρξεων η αμαρτία εισχώρησε στο σύμπαν.

Η Προέλευση της Διαμάχης. Χρησιμοποιώντας τους βασιλείς της Τύρου και της Βαβυλώνας ως παραβολικές περιγραφές για τον Εωσφόρο, η Βίβλος ρίχνει φως στο γεγονός πώς άρχισε η υπερκόσμια διαμάχη. Ο «Εωσφόρος, ο υιός της αυγής», «το χερούβ το κεχρισμένον διά να επισκιάζη» διέμενε στην παρουσία του Θεού, (Ησ. ιδ΄12, Ιεζ. κη΄14). ¹ Η Βίβλος λέει: «Συ επεσφράγισας τα πάντα, είσαι πλήρης σοφίας και τέλειος εις κάλλος . . . Ήσο τέλειος εν ταις οδοίς σου αφ'ης ημέρας εκτίσθης, εωσού ευρέθη αδικία εν σοι.» (Ιεζ. κη΄12,15).

Αν και η εμφάνιση της αμαρτίας είναι ανεξήγητη και αδικαιολόγητη, οι ρίζες της μπορούν να ανιχνευθούν στην περηφάνια του Εωσφόρου: «Η καρδία σου υψώθη διά το κάλλος σου, έφθειρας την σοφίαν σου διά την λαμπρότητά σου.» (Ιεζ. κη΄17). Ο Εωσφόρος αρνήθηκε να είναι ικανοποιημένος από την υψηλή θέση την οποία ο Δημιουργός του έχει δώσει. Από εγωισμό επιθύμησε ισότητα με τον Ίδιο το Θεό. «Συ έλεγες εν τη καρδία σου, Θέλω αναβή εις τον ουρανόν, θέλω υψώσει τον θρόνον μου υπεράνω των άστρων του Θεού . . . Θέλω είσθαι όμοιος του Υψίστου.» (Ησ. ιδ΄12-14). Αλλά αν και επιθυμούσε τη θέση του Θεού, δεν ήθελε όμως το χαρακτήρα Του. Επιδίωξε την εξουσία του Θεού αλλά όχι την αγάπη Του. Η επανάσταση του Εωσφόρου κατά της διακυβέρνησης του Θεού ήταν το πρώτο βήμα για τη μεταμόρφωση του σε Σατανά, ''ο αντί

παλος''.

Οι καλυμμένες ενέργειες του Εωσφόρου τύφλωσαν πολλούς αγγέλους ως προς την αγάπη του Θεού. Το αποτέλεσμα της δυσαρέσκειας και της απιστίας κατά της κυβέρνησης του Θεού αυξήθηκε μέχρι που το ένα τρίτο της αγγελικής στρατιάς ενώθηκε μαζί του στην επανάσταση. (Αποκ. ιβ΄4). Η ηρεμία στο βασίλειο του Θεού διαταράχθηκε «και έγεινε πόλεμος εν τω ουρανώ». (Αποκ. ιβ΄7). Ο πόλεμος στον ουρανό ξεκίνησε από το Σατανά ο οποίος περιγράφεται ως «ο δράκων ο μέγας, ο όφις ο αρχαίος, ο καλούμενος Διάβολος» και ο οποίος «ερρίφθη εις την γην, και οι άγγελοι αυτού ερρίφθησαν μετ'αυτού». (Αποκ. ιβ΄9).

Πώς Έχουν Εμπλακεί και οι Ανθρώπινες Υπάρξεις; Διωγμένος από τον ουρανό, ο Σατανάς διέδωσε την επανάστασή του στη γη μας. Μεταμφιεσμένος σε φίδι που μιλάει, και χρησιμοποιώντας τα ίδια επιχειρήματα που τον οδήγησαν στην πτώση, υπέσκαψε αποτελεσματικά την εμπιστοσύνη του Αδάμ και της Εύας στο Δημιουργό τους. (Γέν. γ΄5). Ο Σατανάς αφύπνισε στην Εύα τη δυσαρέσκεια σχετικά με τη θέση που της είχε ορισθεί. Ξεμυαλισμένη από την προοπτική ισότητας με το Θεό, πίστεψε στα λόγια του πειραστή και αμφέβαλε στα λόγια του Θεού. Δείχνοντας ανυπακοή στην εντολή του Θεού, έφαγε από τον καρπό και παρέσυρε τον άνδρα της να κάνει το ίδιο. Πιστεύοντας στα λόγια του φιδιού περισσότερο από ό,τι σε αυτά του Δημιουργού τους, πρόδωσαν την εμπιστοσύνη τους και τη νομιμοφροσύνη τους σε Αυτόν. Κατά τρόπο τραγικό, τα σπέρματα της διαμάχης η οποία είχε αρχίσει στον ουρανό, ρίζωσαν και στον Πλανήτη γη. (Γένεση γ΄).

Οδηγώντας τους προπάτορές μας στην αμαρτία, κατά τρόπο πονηρό, απέσπασε από αυτούς την κυριαρχία τους επάνω στη γη. Τώρα απαιτώντας να είναι «ο άρχων του κόσμου τούτου», ο Σατανάς αμφισβήτησε το Θεό, τη διακυβέρνησή Του και την ειρήνη σε ολόκληρο το σύμπαν από το νέο αρχηγείο του, τον Πλανήτη Γη.

Η Επίπτωση στην Ανθρώπινη Φυλή. Τα αποτελέσματα του αγώνα ανάμεσα στο Χριστό και στο Σατανά γρήγορα εμφανίσθηκαν καθώς η αμαρτία κατέστρεφε την εικόνα του Θεού στην ανθρωπότητα. Αν και ο Θεός πρόσφερε τη διαθήκη της χάρης Του στην ανθρωπότητα διαμέσου του Αδάμ και της Εύας (Γέν. γ΄15, δείτε το κεφάλαιο 7), το πρώτο τους παιδί, ο Κάιν, φόνευσε τον αδελφό του. (Γέν. δ΄8). Η ασέβεια συνέχισε να πολλαπλασιάζεται μέχρι που ο Θεός με θλίψη αναγκάσθηκε να πει για τον άνθρωπο ότι «πάντες οι σκοποί των διαλογισμών της καρδίας αυτού ήσαν μόνον κακία πάσας τας ημέρας». (Γέν. ς΄5).

Ο Θεός χρησιμοποίησε ένα μεγάλο κατακλυσμό για να καθαρίσει τον κόσμο από τους αμετανόητους κατοίκους και να δώσει στην ανθρώπινη φυλή ένα νέο ξεκίνημα. (Γέν. ζ΄17-20). Αλλά δεν πέρασε πολύς καιρός και οι απόγονοι του Νώε απομακρύνθηκαν από τη συνθήκη με το Θεό. Αν και ο Θεός υποσχέθηκε ποτέ να μην καταστρέψει πάλι ολόκληρη τη γη με κατακλυσμό, αυτοί με κραυγαλέο τρόπο πραγματοποίησαν τη δυσπιστία τους ανεγείροντας τον πύργο της Βαβέλ σε μια προσπάθεια να φθάσουν στον ουρανό, και έτσι να έχουν ένα μέσον διαφυγής από μελλοντικό κατακλυσμό. Εκείνη την εποχή ο Θεός κατέπνιξε την επανάσταση τ

ου ανθρώπου συγχέοντας την παγκόσμια γλώσσα του. (Γέν. θ΄1,11, ια΄).

Λίγο αργότερα, με το κόσμο σε γενική σχεδόν αποστασία, επέκτεινε τη διαθήκη Του προς τον Αβραάμ. Διαμέσου του Αβραάμ ο Θεός σχεδίασε να ευλογήσει όλα τα έθνη του κόσμου. (Γέν. ιβ΄1-3, κβ΄15-18). Παραταύτα, οι διαδοχικές γενεές των απογόνων του Αβραάμ εκδήλωσαν έλλειψη πίστης στην ευμενή διαθήκη του Θεού. Παγιδευμένοι από την αμαρτία, βοήθησαν το Σατανά στην ολοκλήρωση του σκοπού του για τη μεγάλη διαμάχη σταυρώνοντας το Δημιουργό και Εγγυητή της Διαθήκης, τον Ιησού Χριστό.

Γη, το Θέατρο του Σύμπαντος. Η αφήγηση στο βιβλίο του Ιώβ της υπερκόσμιας συνέλευσης με την παρουσία αντιπροσώπων από διάφορα μέρη του σύμπαντος, δίνει συμπληρωματική εικόνα στη μεγάλη διαμάχη. Η αφήγηση αρχίζει ως εξής: «Ημέραν δε τινά, ήλθον οι υιοί του Θεού διά να παρασταθώσιν ενώπιον του Κυρίου, και μεταξύ αυτών ήλθε και ο Σατανάς. Και είπεν ο Κύριος προς τον Σατανάν, Πόθεν έρχεσαι; Και ο Σατανάς απεκρίθη προς τον Κύριον και είπε, Περιελθών την γην, και εμπεριπατήσας εν αυτή, πάρειμι.» (Ιώβ α΄6,7, β΄1-7).

Τότε ο Κύριος είπε: ''Σατανά, κοίταξε τον Ιώβ. Υπακούει πιστά στο νόμο Μου. Είναι τέλειος!'' (Ιώβ α΄8).

Ο Σατανάς Τον αντέκρουσε με τα λόγια: ''Ναι, αυτός είναι τέλειος μόνο επειδή ανταμείβεται για να Σε υπηρετεί. Δεν τον προστατεύεις;'' Ο Θεός αποκρίθηκε επιτρέποντας το Σατανά να δοκιμάσει τον Ιώβ με κάθε μέσον, εκτός από του να αφαιρέσει τη ζωή του. (Ιώβ α΄9 - β΄7).

Η υπερκόσμια άποψη του βιβλίου του Ιώβ αποτελεί ισχυρή απόδειξη της μεγάλης διαμάχης ανάμεσα στο Χριστό και στο Σατανά. Αυτός ο πλανήτης είναι το πεδίον μάχης στο οποίο διεξάγεται αυτός ο δραματικός αγώνας ανάμεσα στο καλό και στο κακό. ΄Οπως η Γραφή δηλώνει, «εγείναμεν θέατρον εις τον κόσμον, και εις αγγέλους και εις ανθρώπους». (Α΄Κορ. δ΄9).

Η αμαρτία διέκοψε τη σχέση ανάμεσα στο Θεό και στον άνθρωπο, «και ό,τι δεν γίνεται εκ πίστεως, είναι αμαρτία». (Ρωμ. ιδ΄23). Η παράβαση των εντολών του Θεού, ή των νόμων, είναι το άμεσο αποτέλεσμα της έλλειψης πίστης, η απόδειξη της ρήξης των σχέσεων. Από την άλλη πλευρά, με το σχέδιο της σωτηρίας ο Θεός προτίθεται να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στο Δημιουργό που οδηγεί σε μια τρυφερή σχέση, εκδηλούμενη με υπακοή. ΄Οπως και ο Χριστός τόνισε, η αγάπη οδηγεί στην υπακοή. (Ιωάν. ιδ΄15).

Στην άνομη εποχή μας το απόλυτο είναι ουδέτερο, η ατιμία εξυμνείται, η δωροδοκία είναι τρόπος ζωής, η μοιχεία οργιάζει, και οι συμφωνίες, διεθνείς και διαπροσωπικές, καταπατούνται. Είναι προνόμιό μας να προσβλέπουμε πέρα από έναν άπελπι κόσμο, προς ένα στοργικό, παντοδύναμο Θεό. Αυτή η ευρύτερη θεώρηση μας αποκαλύπτει τη σπουδαιότητα της θυσίας του Σωτήρα μας, η οποία οδηγεί αυτή την παγκόσμια διαμάχη στο τέλος της.

Το Πρόβλημα του Σύμπαντος

Ποιο είναι το βασικό πρόβλημα στον αγώνα αυτόν ζωής και θανάτου;

Η Κυβέρνηση του Θεού και ο Νόμος. Ο ηθικός νόμος του Θεού είναι τόσο ουσιώδης για την ύπαρξη του σύμπαντός Του όπως είναι οι φυσικοί νόμοι οι οποίοι τον συγκρατούν και συντελούν στη λειτουργία του. «Η αμαρτία είναι ανομία.» (Α΄Ιωάν. γ΄4). Η ανομία προέρχεται από την απόρριψη της κυβέρνησης του Θεού.

Αντί να παραδεχθεί την ευθύνη του για την ανομία στον κόσμο, ο Σατανάς επιρρίπτει τη μομφή στο Θεό. Λέει ότι ο νόμος του Θεού, που διατείνεται ότι είναι αυταρχικός, καταπατεί την ατομική ελευθερία. Επιπλέον κατηγορεί, εφόσον είναι αδύνατον να υπακούσει κανείς σε αυτόν, αυτός ο νόμος ενεργεί εναντίον των συμφερόντων των δημιουργημένων πλασμάτων. Με αυτή τη συνεχή και δόλια υπονόμευση του νόμου, ο Σατανάς προσπαθεί να ανατρέψει την κυβέρνηση του Θεού και ακόμη τον ίδιο το Θεό.

Ο Χριστός και το Θέμα της Υπακοής. Οι πειρασμοί τους οποίους αντιμετώπισε ο Χριστός κατά την επίγεια διακονία Του, αποκάλυψαν τη σοβαρότητα της διαμάχης κατά της υπακοής και της υποταγής στο θέλημα του Θεού. Για να αντιμετωπίσει αυτούς τους πειρασμούς, οι οποίοι Τον ετοίμασαν να είναι «ελεήμων και πιστός αρχιερεύς» (Εβρ. β΄17), διεξήγαγε μια μοναδική μάχη κατά του θανάσιμου εχθρού. Στην έρημο μετά που ο Χριστός νήστευσε επί σαράντα ημέρες, ο Σατανάς ήρθε με τον πειρασμό προκαλώντας Τον να μεταβάλει τις πέτρες σε ψωμί για να αποδείξει ότι πραγματικά ήταν ο Υιός του Θεού (Ματθ. δ΄3). ΄Οπως ο Σατανάς είχε πειράσει την Εύα να αμφιβάλει στο λόγο του Θεού μέσα στην Εδέμ, έτσι τώρα προσπάθησε να δημιουργήσει στο Χριστό την αμφιβολία για την εγκυρότητα γι'αυτά που ο Θεός είπε κατά τη βάπτισή Του: «Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, εις τον οποίον ευηρεστήθην.» (Ματθ. γ΄17). Αν ο Χριστός είχε πάρει στα χέρια Του υλικό, δημιουργώντας ψωμί από πέτρες για να αποδείξει ότι ήταν Υιός του Θεού, σαν την Εύα, θα έδειχνε έλλειψη εμπιστοσύνης στο Θεό. Η αποστολή Του θα κατέληγε σε αποτυχία. Αλλά η ύψιστη προτεραιότητα του Χριστού ήταν να ζήσει με το λόγο του Πατέρα Του. Παρά τη μεγάλη πείνα, απάντησε στον πειρασμό του Σατανά ως εξής: «Με άρτον μόνον δεν θέλει ζήσει ο άνθρωπος, αλλά με πάντα λόγον εξερχόμενον διά στόματος Θεού.» (Ματθ. δ΄4).

Σε μια άλλη προσπάθεια να νικήσει το Χριστό, ο Σατανάς Του έδωσε μια πανοραμική θέα των βασιλειών του κόσμου, υποσχόμενος «ταύτα πάντα θέλω σοι δώσει, εάν πεσών προσκυνήσης με». (Ματθ. δ΄9). Υπαινισσόταν πως ενεργώντας έτσι ο Χριστός μπορούσε να ξανακερδίσει τον κόσμο και να ολοκληρώσει την αποστολή Του χωρίς να υποστεί την αγωνία του Γολγοθά. Χωρίς στιγμή δισταγμού, και με απόλυτη υπακοή στο Θεό, ο Ιησούς διέταξε: «΄Υπαγε, Σατανά!» Έπειτα, χρησιμοποιώντας τη Γραφή, το πιο αποτελεσματικό όπλο στη μεγάλη διαμάχη, είπε: «Κύριον τον Θεόν σου θέλεις προσκυνήσει, και αυτόν μόνον θέλεις λατρεύσει.» (Ματθ. δ΄10). Αυτά τα λόγια έδωσαν τέλος στη μάχη. Διατηρώντας πλήρη εξάρτηση από τον Πατέρα Του, ο Χριστός νίκησε το Σατανά.

Αποφασιστική Αναμέτρηση στο Γολγοθά. Η υπερκόσμια διαμάχη γίνεται σαφέστατη στο Γολγοθά. Ο Σατανάς ενέτεινε τις προσπάθειές του να εξουδετερώσει την αποστολή του Ιησού, καθώς αυτή πλησίαζε στο κλείσιμό της. Ο Σατανάς είχε ιδιαίτερη επιτυχία χρησιμοποιώντας τους θρησκευτικούς ηγέτες εκείνης της εποχής, των οποίων ο φθόνος για τη δημοτικότητα του Χριστού σταμάτησε τη δημόσια διακονία Του. (Ιωάν. ια΄45-54). Με την προδοσία ενός των μαθητών Του και με επίορκες μαρτυρίες, ο Ιησούς συνελήφθηκε, βασανίσθηκε και καταδικάσθηκε σε θάνατο. (Ματθ. κς΄63,64, Ιωάν. ιθ΄7). Με απόλυτη υπακοή στο θέλημα του Πατέρα Του ο Ιησούς έμεινε πιστός μέχρι θανάτου.

Τα ευεργετήματα της ζωής και του θανάτου του Χριστού ξεπέρασαν τα όρια του κόσμου της ανθρώπινης φυλής. Μιλώντας για το σταυρό ο Χριστός είπε: «Τώρα ο άρχων του κόσμου τούτου [ο Σατανάς] θέλει εκβληθή έξω.» (Ιωάν. ιβ΄31). «Ο άρχων του κόσμου τούτου εκρίθη.» (Ιωάν. ις΄11).

Η υπερκόσμια διαμάχη έφθασε στο αποκορύφωμά της στο σταυρό. Η αγάπη και η πιστή υπακοή που ο Χριστός έδειξε εκεί απέναντι στην αγριότητα του Σατανά υπέσκαψε τη θέση του Σατανά ως άρχοντα, εξασφαλίζοντας την τελική πτώση του.

Η Διαμάχη για την Αλήθεια όπως Αυτή Είναι στον Ιησού

Σήμερα η μεγάλη διαμάχη που μαίνεται άγρια για την εξουσία του Χριστού, περιλαμβάνει όχι μόνο το νόμο Του, αλλά και το λόγο Του - τη Γραφή. Δημιουργήθηκε τέτοιου είδους προσέγγιση στην ερμηνεία της Γραφής, που άφησε λίγο ή καθόλου περιθώριο για θεία αποκάλυψη. ² Η Γραφή δε θεωρήθηκε διαφορετική από οποιοδήποτε άλλο αρχαίο έγγραφο, και αναλύθηκε με την ίδια κριτική μεθοδολογία.

Ένας αυξανόμενος αριθμός Χριστιανών, συμπεριλαμβανομένων και θεολόγων, δε βλέπουν πια τη Γραφή ως το Λόγο του Θεού, την αλάθητη αποκάλυψη του θελήματός Του. Κατά συνέπεια, έφθασαν στο σημείο να αμφισβητήσουν τη βιβλική άποψη για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Η φύση Του, η εκ παρθένου γέννηση, τα θαύματα και η ανάσταση συζητούνται σε ευρεία κλίμακα. ³

Η πιο Κρίσιμη Ερώτηση. ΄Οταν ο Χριστός ρώτησε, «τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι ότι είμαι εγώ ο Υιός του ανθρώπου;» οι μαθητές απάντησαν: «΄Αλλοι μεν Ιωάννην τον βαπτιστήν, άλλοι δε Ηλίαν, και άλλοι Ιερεμίαν ή ένα των προφητών.» (Ματθ. ις΄13,14). Με άλλα λόγια, πολλοί από τους συγχρόνους Του Τον θεωρούσαν ως έναν απλόν άνθρωπο. Η Γραφή συνεχίζει την αφήγηση. Ο Ιησούς ρώτησε στους δώδεκα: «Αλλά σεις τίνα με λέγετε ότι είμαι;»

«Και αποκριθείς ο Σίμων Πέτρος, είπε, Συ είσαι ο Χριστός ο Υιός του Θεού του ζώντος. Και αποκριθείς ο Ιησούς είπε προς αυτόν, Μακάριος είσαι, Σίμων υιέ του Ιωνά, διότι σαρξ και αίμα δεν σοι απεκάλυψε τούτο, αλλ'ο Πατήρ μου ο εν τοις ουρανοίς.» (Ματθ. ις'15-17).

Ο καθένας σήμερα αντιμετωπίζει την ίδια ερώτηση που ο Χριστός υπέβαλε στους μαθητές Του. Η απάντηση κάποιου στην ερώτηση αυτή για τη ζωή και το θάνατο εξαρτάται από την πίστη του στη μαρτυρία του λόγου του Θεού.

Το Κέντρο των Βιβλικών Διδασκαλιών. Ο Χριστός είναι το επίκεντρο της Γραφής. Ο Θεός μάς προσκαλεί να κατανοήσουμε την αλήθεια όπως αυτή βρίσκεται στον Ιησού (Εφεσ. δ΄21), επειδή Αυτός είναι η αλήθεια (Ιωάν. ιδ΄5). Ένα από τα στρατηγήματα του Σατανά στην υπερκόσμια διαμάχη είναι να πείσει τους ανθρώπους ότι μπορούν να κατανοήσουν την αλήθεια και χωρίς τον Ιησού. Έτσι, πολλά κέντρα αλήθειας έχουν προταθεί, είτε ατομικά είτε με συνδυασμό: (1) ο άνθρωπος, (2) η φύση ή η παρακολούθηση του σύμπαντος, (3) η Γραφή και (4) η εκκλησία.

Ενώ όλα αυτά αποτελούν μέρος της αποκάλυψης της αλήθειας, η Γραφή παρουσιάζει το Χριστό ως το Δημιουργό καθενός από τα προαναφερθέντα, και πέρα από αυτά. ΄Ολα βρίσκουν την πραγματική τους έννοια μόνο σε Εκείνον από τον οποίον προήλθαν. Ο διαχωρισμός των βιβλικών διδασκαλιών από Αυτόν οδηγεί σε μια λαθεμένη κατανόηση του τι είναι «η οδός, η αλήθεια και η ζωή» (Ιωάν. ιδ΄6). Αυτό ικανοποιεί τόσο τη φύση όσο και την πρόθεση του αντιχρίστου να προτείνει άλλα κέντρα αλήθειας έξω από το Χριστό. (Αντίχριστος δε σημαίνει μόνο εναντίον του Χριστού, αλλά και στη θέση του Χριστού). Αντικαθιστώντας κάποιο άλλο κέντρο αντί του Χριστού στις διδασκαλίες της εκκλησίας, ο Σατανάς επιτυγχάνει το σκοπό του στρέφοντας την προσοχή μακριά από Εκείνον που είναι η μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας.

Ο Ρόλος της Χριστιανικής Θεολογίας. Ένα βλέμμα στο σύμπαν αποκαλύπτει την προσπάθεια του Σατανά να απομακρύνει το Χριστό από τη νόμιμη θέση Του, τόσο στο σύμπαν όσο και στην αλήθεια. Η θεολογία - η ίδια η λέξη το λέει ότι είναι η μελέτη του Θεού και της σχέσης Του με τα δη­μιουργήματά Του - πρέπει να παρουσιάσει όλες τις διδασκαλίες κάτω από το φως του Χριστού. Η αποστολή της χριστιανικής θεολογίας είναι να εμπνεύσει εμπιστοσύνη στην αυθεντία του Λόγου του Θεού, και να αντικαταστήσει με το Χριστό όλα τα προτεινόμενα κέντρα της αλήθειας. ΄Οταν αυτό γί­­νει, η αληθινή χριστιανική θεολογία υπηρετεί σωστά την εκκλησία, διότι φθάνει στις ρίζες της υπερκόσμιας διαμάχης, την εκθέτει και την αντιμετωπίζει με το αδιαμφισβήτητο επιχείρημα - ο Χριστός όπως αποκαλύπτεται στη Γραφή. Από αυ­τή την προοπτική ο Θεός μπορεί να χρησιμοποιήσει τη θεολογία ως ένα αποτελεσματικό όργανο προς βοήθεια της ανθρωπότητας εναντίον των προσπαθειών του Σατανά στη γη.

Η Σημασία της Διδασκαλίας

Η διδασκαλία της μεγάλης διαμάχης αποκαλύπτει την τρομακτική μάχη που διεξάγει κάθε άτομο γεννημένο στον κόσμο - που στην πραγματικότητα αγγίζει κάθε γωνία του σύμπαντος. Η Γραφή λέει: «Δεν είναι η πάλη ημών εναντίον εις αίμα και σάρκα, αλλ'εναντίον εις τας αρχάς, εναντίον εις τας εξουσίας, εναντίον εις τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου, εναντίον εις τα πνεύματα της πονηρίας εν τοις επουρανίοις.» (Εφεσ. ς΄12).

Η Διδασκαλία Δημιουργεί μια Μόνιμη Κατάσταση Επαγρύπνησης. Κατανοώντας αυτή τη διδασκαλία, έχουμε την πεποίθηση για την ανάγκη να καταπολεμήσουμε το κακό. Η επιτυχία είναι εφικτή μόνο από την εξάρτησή μας από τον Ιησού Χριστό, τον Αρχηγό των δυνάμεων ο οποίος είναι «κραταιός και δυνατός, ο Κύριος ο δυνατός εν πολέμω.» (Ψαλμ. κδ΄8). Για να δεχθούμε την επιβίωση στρατηγικής του Χριστού, ο Παύλος μας συνιστά: «Αναλάβετε την πανοπλίαν του Θεού, διά να δυνηθήτε να αντισταθήτε εν τη ημέρα τη πονηρά, και αφού καταπολεμήσητε τα πάντα, να σταθήτε. Σταθήτε λοιπόν περιεζωσμένοι την οσφύν σας με αλήθειαν, και ενδεδυμένοι τον θώρακα της δικαιοσύνης, και έχοντες υποδεδημένους τους πόδας με την ετοιμασίαν του ευαγγελίου της ειρήνης. Επί πάσι δε, αναλάβετε την ασπίδα της πίστεως, διά της οποίας θέλετε δυνηθή να σβέσητε πάντα τα βέλη του πονηρού τα πεπυρωμένα. Και λάβετε την περικεφαλαίαν της σωτηρίας, και την μάχαιραν του Πνεύματος, ήτις είναι ο λόγος του Θεού. Προσευχόμενοι εν παντί καιρώ μετά πάσης προσευχής και δεήσεως διά του Πνεύματος, και εις αυτό τούτο αγρυπνούντες με πάσαν προσκαρτέρησιν και δέησιν υπέρ πάντων των αγίων.» (Εφεσ. ς΄13-18). Τι προνόμιο για τους αληθινούς Χριστιανούς να βιώνουν μια ζωή που χαρακτηρίζεται από υπομονή και πιστότητα, από ετοιμότητα κάθε στιγμή για τη μάχη (Αποκ. ιδ΄2), εκδηλώνοντας συνεχή εξάρτηση από Εκείνον διά του οποίου «υπερνι­κώ­μεν». (Ρωμ. η΄37).

Η Διδασκαλία Εξηγεί το Μυστήριο της Θλίψης. Το κακό δεν έχει την προέλευσή του από το Θεό, για τον οποίον διαβάζουμε: «Ηγάπησας δικαιοσύνην και εμίσησας ανομίαν» (Εβρ. α΄9), και στον οποίον καμιά μομφή δεν μπορεί να αποδοθεί για την αθλιότητα του κόσμου. Ο Σατανάς, ο έκπτωτος άγγελος, είναι υπεύθυνος για την αγριότητα και τη θλίψη. Μπορούμε καλύτερα να κατανοήσουμε τις ληστείες, τις δολοφονίες, τις κηδείες, τα εγκλήματα και τα δυστυχήματα - οτιδήποτε ραγίζει την καρδιά - όταν τα βλέπουμε μέσα από τη δομή της μεγάλης διαμάχης.

Ο σταυρός βεβαιώνει και την καταστροφικότητα της αμαρτίας και το βάθος της αγάπης του Θεού για τους αμαρτωλούς. Έτσι, το θέμα της μεγάλης διαμάχης μάς διδάσκει να μισούμε την αμαρτία και να αγαπούμε τον αμαρτωλό.

Η Διδασκαλία Παρουσιάζει το Στοργικό Ενδιαφέρον του Χριστού για τον Κόσμο. Μετά την επιστροφή Του στον ουρανό, ο Χριστός δεν άφησε τους δικούς Του ορφανούς. Με μεγάλη συμπάθεια μας προμηθεύει με ό,τι μπορεί να μας βοηθήσει στη μάχη κατά του κακού. Το ΄Αγιο Πνεύμα έλαβε την εντολή να αναπληρώσει το Χριστό για να είναι μόνιμος σύντροφός μας μέχρι να επιστρέψει ο Χριστός. (Ιωάν. ιδ΄16, Ματθ. κη΄20). Οι άγγελοι έλαβαν την εντολή να συμμετέχουν στο σωτήριο έργο Του. (Εβρ. α΄14). Η νίκη μας είναι εξασφαλισμένη. Μπορούμε να έχουμε ελπίδα και θάρρος καθώς αντιμετωπίζουμε το μέλλον, επειδή ο Κύριός μας έχει τον έλεγχο. Τα χείλη μας μπορούν να προφέρουν δοξολογίες για το σωτήριο έργο Του.

Η Διδασκαλία Αποκαλύπτει την Υπερκόσμια Σημασία του Σταυρού. Η σωτηρία της ανθρωπότητας διακυβευόταν στη διακονία και στο θάνατο του Χριστού, επειδή ήρθε να δώσει τη ζωή Του για την άφεση των αμαρτιών μας. Κάνοντάς το υπερασπιζόταν το χαρακτήρα του Πατέρα Του, το νόμο και τη κυβέρνηση, εναντίον των οποίων ο Σατανάς διέδιδε ανυπόστατες συκοφαντίες.

Η ζωή του Χριστού υπερασπίσθηκε τη δικαιοσύνη και την αγαθοσύνη του Θεού, και απέδειξε ότι ο νόμος του Θεού και η κυβέρνησή Του είναι και τα δύο δίκαια. Ο Χριστός αποκάλυψε αβάσιμες τις επιθέσεις του Σατανά κατά του Θεού, δείχνοντας ότι με την εξάρτηση από τη δύναμη του Θεού και τη χάρη Του οι πιστοί μπορούν να υψωθούν πάνω από ταλαιπωρίες, απογοητεύσεις των καθημερινών πειρασμών, και να ζουν νικητές κατά της αμαρτίας.

http://www.revelationofjesus.net/apokalipsi-net/index.php/ti-pisteuoume/basikes-arxes/76-i-megali-diamaxi?start=4